اقتصاد۲۴- در بخشی از گفتگویتان با روزنامهٔ «صبح نو» آمده است که در پاسخ به اصرار محمد خاتمی برای ثبت نامتان در انتخابات ۱۴۰۰ به ایشان گفتهاید که «نمیآیم، چون مردم با رأیدادن به من، تنبیه خواهند شد، کمااینکه مردم از سال ۹۶ به بعد بهخاطر رأی به روحانی تنبیه شدند». با کمال احترام به شما و خدمات بسیار مهمی که به کشور کردهاید، این استدلال قابل دفاع نیست و از آنجا که به زبانهای مختلف شنیده میشود و تکرارِ چنین تصمیمهای تاثیرگذاری با این استدلال مخدوش میتواند هزینههای سهمگینی به کشور تحمیل کند در ادامه آن را نقد میکنم.
استدلالی که آوردهاید در واقعا تعبیر دیگری است از مطلوب دانستنِ یکپارچه شدنِ حاکمیت و کنارهگیریِ انتخاباتیِ نیروهای توسعهگرا، دموکراسیخواه و عدالتجو در برابر پیشرویِ اقتدارگرایی به امید اینکه در حاکمیت یکدست خودِ اقتدارگرایان حل مساله کنند.
اولا یکپارچگی حاکمیت حتی با کنارهگیریِ مصلحان سیاسی حاصل نمیشود و رقابتهای سیاسی درونِ جبههٔ اصولگرایی و مجمعالجزایر گروههای رقیبشان برقرار میماند. امروز هم شاهدیم که مثلا در شهرداری تهران تنش میان تیم زاکانی با تیم قالیباف کمتر از تنشاش با تیم اصلاحطلبان نیست. یا در سیاست خارجی تنش میان نگاه امیرعبداللهیان با نگاه سعید جلیلی مرئی است. لحن باقر قالیباف در برابر جریان پایداری هم حاکی از رقابت و تنش جدی شده است و حتی در درون نهادهای امنیتی هم رقابتها بعضا به برکناری عالیرتبهترین نیروها میانجامد.
اما گذشته از اینکه حاکمیتِ واقعا یکپارچه و با انسجامِ کامل «ممکن» و دستیافتنی نیست، به هر میزانی که حاصل بشود «مطلوب» هم نیست. تجربهٔ دولتهای احمدینژاد و سال گذشتهٔ دولت ابراهیم رئیسی هم شاهدی روشن علیه این استدلال است. آیا عملکرد دولتهای خاتمی و دولت اول روحانی (قبل از برآمدن ترامپ و تشدید تحریمها)، علیرغم همهٔ کارشکنیها و به قول شما تنبیهها، در مجموع و بر اساس همهٔ شاخصهای اصلی در همهٔ حوزهها (از اقتصادی و فرهنگی و اجتماعی تا سیاست داخلی و خارجی) برای جامعهٔ ایران بهتر از نتیجهٔ عملکرد دولتهای محمود احمدینژاد و دولت کنونی ابراهیم رئیسی، علیرغم نزدیکتر بودنشان به سایر ارکان قدرت، به وضوح بهتر نبوده است؟
بیشتر بخوانید: ظریف: بدم نمیآمد لاریجانی رئیس جمهور شود/ نامزدی ام در انتخابات به هر شکلی باعث باخت کشور میشد