تینا مزدکی_ایده اصلی بسیار ساده و در عین حال به شدت تاثیرگذار است: کاربر یک عکس از دوران کودکی و یک عکس از زمان حال خود را بارگذاری کرده و از هوش مصنوعی میخواهد هر دو نسخه را در یک صحنه واحد و با چیدمانی دقیق قرار دهد. خروجی کار، فراتر از یک مقایسه ساده «قبل و بعد» است؛ تصویر نهایی شبیه به یک لحظه مشترک در یک آتلیه عکاسی به نظر میرسد که با نورپردازی و ترکیببندی حرفهای ساخته شده است.
محبوبترین پرامپتی که این روزها دستبهدست میشود، بر جزئیات تاکید دارد:
Using the two uploaded images, create a black-and-white portrait. On the left, place the childhood version facing right. On the right, place the present-day version looking toward the child. In the center, set a table with a birthday cake displaying my current age. Make the image ultra-realistic with natural skin texture.
به این معنا که:«با استفاده از دو عکس بارگذاری شده، یک پرتره سیاهوسفید بساز. در سمت چپ، نسخه کودکی من را رو به راست قرار بده. در سمت راست، نسخه فعلی من را در حالی nline.ir/d/2026/05/05/4/6406785.jpg?ts=1777975847000″ width=”887″>
- هوش مصنوعی بهطور خودکار کتابهایی از نویسنده موردعلاقه کاربر را انتخاب کرد.
- کتابی که در دستان نسخه کودکی قرار داد، دقیقاً نسخهای بود که برای گروه سنی کودکان نگارش شده است.
- ثبات چهره در محیطهای مختلف (با وجود تغییر پسزمینه) بهخوبی حفظ شد.
با وجود پیشرفتهای چشمگیر، هنوز محدودیتهایی وجود دارد؛ ناهماهنگیهای کوچک در بافت دستها یا بافتهای پیچیده ممکن است رخ دهد و گاهی برای رسیدن به یک چهره طبیعی، نیاز به تکرار دستور است. با این حال، کیفیت کلی به قدری بالاست که توهم «ملاقات در زمان» کاملاً حفظ میشود.
این تکنولوژی نشان داد که اگر هوش مصنوعی بتواند چیدمان و محتوا را به این ظرافت مدیریت کند، مرز میان خاطره و خلق اثر هنری بیش از پیش کمرنگ خواهد شد.
منبع: techradar
۲۲۷۳۲۳