به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین و براساس گزارش هوشیو، در دورههای تغییر سریع فناوری، بعضی افراد فقط سعی نمیکنند در برابر آینده مقاومت کنند؛ بلکه میکوشند افرادی و نهادهایی را که آن را میپذیرند، مرعوب کنند. این نوع فناوریهراسی معمولاً «لادیسم» نامیده میشود. اما لادایتهای اصلی صرفاً دشمن ماشین نبودند. این جنبش از آنجا شکل گرفت که کارگران عادی احساس میکردند از نهادهایی که زندگیشان را دگرگون میکنند کنار گذاشته شدهاند.
مروری بر تاریخچه لادیسم؛ ماشین هراسی
بررسی لادیسم از این جهت مفید است که نه خشونتهای امروز را توجیه میکند، بلکه توضیح میدهد چگونه مخالفت با فناوری جدید میتواند به رفتاری خشونتآمیز و ویرانگر تبدیل شود. فعالان امروزی از همان ترسی الهام میگیرند که لادایتها داشتند؛ این احساس که تغییر فناورانه سریعتر از آن در راه است که سیاست عادی بتواند آن را هضم و مدیریت کند.
لادیسم در سال ۱۸۱۱ در ناتینگهام انگلستان، یکی از مراکز تولید توری و جوراب، متولد شد. رکود اقتصادی سال پیش از آن، دستمزدها را تحت فشار قرار داده و بازارها را کوچک کرده بود. این جنبش نام خود را از داستانی احتمالاً خه است. یک رویکرد، ناآشنایی با فناوری را دلیلی برای کُند کردن پیشرفت یا ممنوعکردن کامل فناوریهای تازه میداند. رویکرد دیگر از قوانین موجود استفاده میکند، در جاهایی که لازم است مقررات هدفمند اضافه میکند و در عین حال اجازه میدهد نوآوریهای سودمند در مقیاس گسترده رشد کنند.
اگر آمریکا در برابر گرایشهای لادایتی مقاومت کند، وضعیت بهتری خواهد داشت. لادایتها شایسته تمسخر امروزی نیستند. آنها از سیاست کنار گذاشته شده بودند و به تنها شیوهای که در اختیار داشتند واکنش نشان دادند. اما شهروندان آمریکایی از عرصه سیاست حذف نشدهاند. ایالات متحده ابزارهای لازم را برای جذب تغییر، به چالش کشیدن شرایط آن و شکل دادن به آینده در اختیار دارد.
این مقاله نسختین بار سوم اردیبهشت ۱۴۰۵ توسط «ویل راینهارت»، پژوهشگر ارشد در مؤسسه امریکن اینترپرایز نوشته شده و در روزنامه واشینگتنپست چاپ شده است.
۲۲۷۲۲۷