عصر ایران؛ علی نجومی ــ شاهان قاجار را به خصائل فراوانی شناخته ایم که شاید یکی از جالب ترین هایش علاقه عمومی آن ها به شکار رفتن و شکار کردن باشد. آداب شکار کردن آن ها این گونه بوده است که وقتی شاه یا شاهزاده قصد شکار بزرگ می کردند، دو یا سه روز قبل از آن، چند هزار سوار پیشاپیش می فرستادند که شب هنگام دشت را محاصره کنند.
این سواران، کلیه گردنهها و کورهراههایی را که شکارها ممکن است صبح زود از آنجا فرار کنند، مسدود می کردند. سواران موقعی که به شکارها می رسیدند، بهتدریج به هم نزدیک می شدند و به همین ترتیب، محوطهای به وجود می آوردند که بعضی اوقات، بیش از ده هزار شکار در میان آن به محاصره درآمده است.
آن گاه، پادشاه، شاهزادهها یا بزرگان درباری، شروع به تیراندازی می کردند. در ایران قاجار البته نوع دیگری شکار نیز وجود داشت و آن، شکار با سگ بود که به وسیله سگهای بزرگی که تازی نامیده می شدند، صورت می گرفت به این شکل که سگان تازی به سمت شکارها رها می شدند تا آن ها را کشته و به نزد شاه قاجار آورند. البته با توجه به سابقه ایلیاتی بودن زندگی شاهان قاجار چندان این عشق و شیدایی به شکار جای تعجبی ندارد.
