پس از ۱۸ سال بیخبری و سکوت، این مکان که باید جایگاهی برای تجلیل از میراث ادبی ما باشد، به حال خود رها شده و نشانی از توجه و اهتمام به آن دیده نمیشود. اگرچه صحبتهایی مبنی بر تکمیل مرمت و بازگشایی خانه جلال به گوش میرسد ولی تا زمان بازگشایی قطعی خانه و تکمیل پروژه نمیتوان به چیزی امیدوار بود.
جوان آنلاین: بناهای تاریخی و به ویژه خانههای نویسندگانی همچون جلال آلاحمد گنجینههایی ارزشمند برای درک عمیقتر فرهنگ و تاریخ یک جامعه هستند. خانه جلال آلاحمد، به عنوان زیستگاه فکری و محل خلق آثار ماندگارش، نه تنها یادآور خاطرات شخصی اوست، بلکه پنجرهای به زندگی اجتماعی و فرهنگی دورانش میگشاید. حفظ این خانهها به مثابه پاسداشت هویت ملی و ارج نهادن به نقش نویسندگان در شکلدهی به آگاهی جمعی است. این مکانها میتوانند الهامبخش نسلهای آینده باشند و پلی ارتباطی میان گذشته و امروز ایجاد کنند.
خانه تاریخی آیتالله حاج سیداحمد طالقانی (پدر جلال و شمس آلاحمد) واقع در محله پاچنار تهران، در سال۱۳۸۳ در فهرست آثار ملی ثبت شد و در سال۱۳۸۵ برای مرمت و بازسازی در اختیار وزارت میراث فرهنگی قرار گرفت. وزارتخانه مزبور هم ۱۵ سال بعد، یعنی در ۲۸ اردیبهشت سال۱۴۰۰ این خانه را به سرمایهگذار بخش خصوصی واگذار کرد تا عملیات مرمت را انجام دهد و کار تا ۲۸ اردیبهشت سال۱۴۰۱ به پایان برسد.
گذر هزینهبر زمان
مسئول مرمت و احیای خانه پدری آلاحمد در گفتوگویی درباره علل تأخیر در اجرای پروژه، ضمن اشاره به مشکلات اداری، همچون اخذ تأییدیهها و دستاندازیهای اداری، چنین گفته بود: قرارداد ما برای سال۱۳۹۹ بود و تأخیرهای لحاظ شده تأثیری در هزینههای ما که اکنون ۴۰۰ برابر بیشتر شده نداشت، هر روز هم با چالش جدیدی روبهرو میشویم.