به گزارش تابناک؛داستان مونتاژ خودرو در ایران را اگر بخواهیم صادقانه نگاهش کنیم، شبیه همان فیلمی است که بارها دیدهایم، پایانش را حفظ شدهایم، اما باز هم تماشا میکنیم چون میدانیم قرار نیست چیزی عوض شود. از دههها قبل که واردات محدود شد و سیاست «خودکفایی» پای ثابت همه شعارها شد، مونتاژکاری تبدیل شد به مسیر میانبری که شرکتهای خودروساز داخلی با آن میتوانستند هم محصول جدید معرفی کنند، هم هزینه توسعه پلتفرم را دور بزنند، هم به مردم بگویند: «ببینید! ما داریم خودرو جدید میسازیم». اما سؤال اینجاست: واقعاً داریم میسازیم یا فقط پیچگوشتی دست گرفتهایم؟
برای درک این ماجرا، باید اول مفهوم مونتاژ را از پایه روشن کنیم؛ همان چیزی که در صنعت جهانی با دو واژه آشنا تعریف میشود: CKD و SKD. دو واژهای که در ایران همیشه یا اشتباه تفسیر شدند یا عمداً معنای واقعیشان پشت ابرهای تبلیغات پنهان مانده است.
CKD مخفف Completely Knocked Down یعنی «کاملاً منفصل». در این روش، خودرو به شکل کامل بازشده و تکهتکه وارد کشور میشود؛ از شاسی و بدنه گرفته تا موتور و سیمکشی و ریزترین قطعات. کارخانه مقصد باید تقریباً همه بخشهای تولید، رنگ، جوشکاری، مونتاژ، اتصال، تست نیشه چشمش دنبال پیچ آخر از چین است.
آقای دولت شاید بهتر است منطقی باشید و دست از سر نهضت ” میرسیلیم ایسم” بردارید و بگذارید خودرو مثل آدمیزاد و با تعرفه گمرکی آدمی زادی تر وارد کشور شود تا هم ما زیر این آلودگی هوا خفه نشویم ، جوان ها بخاطر لایی کشی با سرعت 80 کلیومتر در اتوبان یادگار و برخورد با جدا کننده پلاستیکی به علت ضعف بدنه و پلتفرم پژو دویست و شش درجا نمیرند ، هم این وارد کنندگان ماشاالله خیلی محترم خودرو های چینی در جواب اعتراض ما بابت کیفت خودرو هایشان به ما نگویند :همین است که هست تا اینطور هم ما جیگرمان کمتر آتش بگیرد هم به شما کمتر خرده بگیریم هم یکی ما هم احساس کنیم که به ما احترام می گذارید !
خودتان میدانید و اعمالتان .