به گزارش خبرنگار سیاسی خبرگراری آنا، راهبرد کلان ایالات متحده در خلیجفارس طی ماههای اخیر، بر پایه یک پیشفرض سست بنا شده بود؛ «جامعه زیر فشار، آماده انفجار علیه ساختار است». پنتاگون با اعزام پرسر ادوات نظامی، در پی تکمیل یک «محاصره روانی» بود تا دستگاه تصمیمساز در تهران را به این نتیجه برساند که هیچ عقبه مردمی برای ایستادگی وجود ندارد. با این حال، سیل خروشانِ جمعیت در سالگرد انقلاب، این ستونِ فقرات محاسباتی را در هم کوبید. از منظرِ عملیات روانی، این حضور، معادلات هزینه – فایده را در اتاقهای وضعیت واشنگتن بازنویسی کرد؛ چرا که ثابت کرد فشار معیشتی، نه تنها به واگرایی منجر نشده، بلکه فرآیند انسجام دفاعی را تسریع کرده است.
انهدام روایت انسداد
رسانههای جریان اصلی غرب سالهاست که بر طبل پایان مشروعیت در ایران میکوبند تا افکار عمومی جهانی را برای یک برخورد سخت آماده کنند. در دکترینهای نوین نبرد، مشروعیت مستقیماً به برد عملیاتی تبدیل میشود. پدیدهای که در روز 22 بهمن رخ داد و تحلیلگران مانیتورینگ بیگانه را شوکه کرد، تبلور همبستگیِ ملی در لحظه تهدید وجودی بود. جامعه ایران نشان داد که میان نقد حکمرانی و صیانت از قلمرو، مرز مستحکمی قائل است. این هوشمندی جمعی، سرمایهای نمادین تولید کرد که کارکرد آن دقیقاً مشابه یک سد پدافندیِ چندلایه است؛ سدی که اجازه نمیدهد روایت دشمن مبنی بر جامعه گسسته، به یک واقعیت میدانی تبدیل شود.