علل و درمان بیماری سندرم پای بی قرار
اگرچه اسم آن می تواند جالب و نشاط آور به نظر برسد، ولی سندرم پای بی قرار بیماری آزاردهنده و گاهی واقعا طاقت فرساست که آرامش روز و شب را از فرد می گیرد. علائم این بیماری شامل خارش، سوزش و یا درد پاها هستند که مخصوصا در زمان استراحت، فرد را تحت تاثیر قرار می دهند. در خیلی از مبتلایان به این بیماری، اختلال خواب و بی خوابی عارضه اصلی این بیماری خواهد بود.
سندرم پای بیقرار
بر اساس انجمن بین المللی قلب، ریه و خون، چیزی حدود ۵ تا ۱۵ درصد آمریکایی های که به سندرم پای بی قرار یا RLS مبتلا بوده اند، سابقه این بیماری را در خانواده خود داشته اند. از لحاظ جنسیت، شیوع این بیماری در خانم ها بیشتر از آقایان است و بیشتر در سنین میانسالی بروز می کند.
البته تست خونی و آزمایش خاصی برای تشخیص بیماری وجود نداشته و تشخیص بیماری از روی علائم خواهد بود. از لحاظ شیوع بیماری در کشورهای مختلف، کشورهای اروپایی بیشترین شیوع این بیماری را گزارش کرده اند.
علت اولیه ابتلا به این بیماری چیست؟
اعتقاد بر آن است که علت اصلی و شروع کننده این بیماری کاهش سطح یک انتقال دهنده عصبی به نام دوپامین در بدن است. کاهش سطح دوپامین می تواند علل متعددی داشته باشد، از جمله مصرف برخی داروها و یا ابتلا به بیماری هایی مانند پارکینسون و دیابت. اما به هر حامک کننده باشد. اما از آنجایی که عوارض متعددی به همراه خواهد داشت، معمولا توانایی پزشک در به کار بردن آنها محدود می شود.
یکی از داروهایی که در این زمینه کاربرد دارد، گاباپنتین است. دارویی که اولین مورد مصرف آن در درمان تشنج بوده است. به هر حال تمام داروهایی که سطح دوپامین را در بدن بالا می برند می توانند توسط پزشک تجویز شوند.
چه رفتارهایی به کاهش علائم بیماری کمک می کند؟ آیا ورزش هم توصیه می شود؟
همانطور که گفتیم بهترین و مهم ترین اقدام برای کاهش علائم پای بی قرار، ماساژ پاهاست. اگر شما احساس می کنید علائم این بیماری برای شما در ساعت های خاصی شدت می گیرد، دقیقا یکی دو ساعت قبل از رسیدن آن زمان، ماساژ پاها و کمپرس آب گرم را انجام دهید.
بدون شک از فواید ورزش در کاهش علائم پای بی قرار هم می توان استفاده کرد. ورزش هایی را انتخاب کنید که باعث تقویت عضلات پاها شوند، اما نه ورزش های شدید و قدرتی، مثلا پیاده روی مرتب و نرمش های کششی می توانند انتخاب خوبی باشند.