افراد واکنشهای مختلفی را به دنبال این حوادث نشان میدهند. گاهی واکنش آنقدر شدید است که فرد دچار شوک میشود و از حال میرود اما علائمی که بیشتر دیده میشوند عبارتند از: احساس اضطراب و هراس شدید، تپش قلب، لرزش، گرفتگی عضلات و احساس کم آوردن نفس.
دکتر نجاتی صفا،روانپزشک در هفته نامه نوشت:
هر روز در صفحه حوادث روزنامهها، گزارشهایی از انواع دزدیهای خیابانی چاپ میشود که این گزارشها بیشتر در مورد نحوه رخدادن حادثه است و کمتر به قربانیان این حوادث توجه میشود.
اینگونه حوادث برای بسیاری از افراد حالت غیرمنتظره دارد و صرفنظر از ضرر مالیای که ایجاد میکند، میتواند یک ضربه روانی محسوب شود. اگر دزدی با خشونت همراه باشد، احتمال آسیبهای روانشناختی افزایش مییابد. برخی از افراد ممکن است نسبت به اینگونه حوادث آسیبپذیرتر باشند و برخی افراد بیشتر تاب میآورند. افرادی که در خطر بیشتری برای بروز چنین واکنشهایی هستند عبارتند از: کودکان و نوجوانان و سالمندان، خانمها، افرادی که عوامل استرسزای دیگری در زندگی دارند، افرادی که از نظر سرشتی زودتر دچار استرس میشوند و افرادی که در گذشته سابقه مشکلات مشابه را داشتهاند.
افراد واکنشهای مختلفی را به دنبال این حوادث نشان میدهند. گاهی واکنش آنقدر شدید است که فرد دچار شوک میشود و از حال میرود اما علائمی که بیشتر دیده میشوند د یا از هر روش بیضرری که از آن طریق میتواند آرامش پیدا میکند، استفاده کند. همچنین این افراد باید روند عادی زندگی خود را به هیچوجه تغییر ندهند و نقشهای معمول خود را در خانواده و اجتماع ایفا کنند.
خانوادهها نیز بهتر است با موضوع عادی برخورد کنند و با رفتارهای خود موجب تشدید ترس و نگرانی فرد صدمهدیده نشوند. مثلا اگر فرد موردنظر دانشآموز است، خانواده به او نگویند مثلا یک هفته نباید مدرسه برود یا اقدامات مراقبتی شدید برای او در نظر نگیرند و سعی کنند حادثه را یک حادثه عادی که برای هر فردی ممکن است اتفاق بیفتد، درنظر بگیرند و از دانشآموز بخواهند از فردا که مدرسه میرود بیشتر مراقب خود باشد.
در برخی کشورها گروههای خودیاری در سطح محلات شهر وجود دارند. این گروهها از افراد حادثهدیده تشکیل میشوند و در جلساتی که چندبار در هفته دارند در مورد حادثه و نحوه کنارآمدن با آن با هم صحبت میکنند و با این روش افراد حادثهدیده جدید مورد حمایت قرار میگیرند.