دیابت، شایعترین عارضه طبی در حاملگی است و از جمله بیماریهایی است که شیوع آن رو به افزایش است و میتواند عوارض ناگواری در حاملگی داشته باشد.
دیابت، شایعترین عارضه طبی در حاملگی است و از جمله بیماریهایی است که شیوع آن رو به افزایش است و میتواند عوارض ناگواری در حاملگی داشته باشد.
در حالت کلی دو نوع دیابت وجود دارد. دیابت نوع ۱ یا وابسته به انسولین که معمولا از دوران کودکی و نوجوانی فرد را مبتلا می کند و نیازمند مصرف انسولین برای کنترل قندخون است و دیابت نوع ۲ یا غیروابسته به انسولین که حداقل تا مدتی با مصرف قرص قابل کنترل است، ولی وقتی شدید شد ممکن است نیاز به مصرف انسولین وجود داشته باشد. افزایش شیوع دیابت نوع ۲ به طور اعم و در جمعیت جوان به طور اخص منجر به افزایش تعداد حاملگی های عارضه دارشده با دیابت شده است. خیلی از زنانی هم که دچار دیابت بارداری می شوند از قبل دچار دیابت نوع ۲ بوده اند که قبلا تشخیص داده نشده است. بیماران حامله مبتلا به دیابت را می توان به دو دسته تقسیم کرد: افرادی که بیماری دیابت آنان قبل از حاملگی و افرادی که بیماری آنان طی حاملگی تشخیص داده می شود.
اهمیت تفکیک این دو مورد از یکدیگر نیز به نحوه اداره بیماران مبتلا و بررسی جنین ها در دوران حاملگی است؛ زیرا عوارض این دو نوع دیابت در حاملگی متفاوت است.
تشخیص دیابت راکی مصرف می کرده اند نیز وضع به همین منوال است. البته مطالعات اخیر، مصرف بعضی داروهای خوراکی پایین آورنده قند خون را در دوران بارداری بی خطر دانسته اند، اما هنوز این قضیه فراگیر نشده است و غالب پزشکان هنوز انسولین را در دوران بارداری به داروهای خوراکی ترجیح می دهند. معمولا هم لازم است مادر چند روزی در بیمارستان بستری شود تا هم قندخونش به طور مکرر چک شود و هم انسولین طی دوران بستری در بیمارستان برای مادر شروع شود تا میزانی از انسولین که قادر به کنترل قندخون است و در عین حال به کاهش بیش از حد قند منجر نمی شود، مشخص شود و هم مادر تزریق انسولین را فرا گیرد.
سپس بیمار با دوز مشخصی از انسولین و نحوه مصرف آن مرخص می شود و طبق برنامه ای که به وی آموزش داده شده به صورت روزانه درمنزل با گلوکومتر قندخونش را چک می کند یا هفته ای یک یا دو بار در آزمایشگاه آزمایش قند خون انجام می دهد و در نهایت با مراجعه به پزشک و با هماهنگی وی بهترین دوز انسولین مشخص می شود.