وقتی شخصیت ما بیمار می شود!

۱- اختلال شخصیت پارانوئید
حتما شما هم شنیده اید می گویند فلانی پارانوئید است. یعنی انگار به عالم و آدم شک دارد. حالا فرض کنید یک نفر همیشه و همه جا این رفتار را نشان دهد. آن هم نه در حد یک شوخی زبانی که ما باهم می کنیم. او واقعا به همه چیز بدگمان است. معلوم است که این آدم ها زندگی را برای دور و بری ها و مخصوصا همسرشان زهر می کنند. حتما شما هم حدس می زنید که بیشتر مبتلایان به این بیماری مردها هستند، در همه جای دنیا، آنها فکر می کنند بیشتر مردم دارند سرس کلاه می گذارند، بدون این که دلیل کافی داشته باشند.
آنها خیلی دیر صمیمی می شوند یا اصلا صمیمی نمی شوند؛ چون می ترسند اطلاعاتی که در هر رابطه صمیمانه به هر حال منتقل می شود، علیه خودشان به کار رود. برای مبتلایان به اختلال شخصیت پارانوئید پشت هر اظهار نظر خنثایی یک معنی پنهان تحقیرکننده یا تهدیدکننده وجود دارد. آنها همیشه ناخشنود و کینه ای اند. اما چیزی که آنها را به روان درمانی می کشاند، شک مزمنی است که به همسرشان دارند. بعضی از مبتلایان به این اختلال شخصیت، بیماری شان شدت می یابد به اسکیزوفرنی تبدیل می شوند. یک بیماری روانی که در آن دیگر بیمار رابطه ای با واقعیت ندارد.