به گزارش خبرنگار سیاسی خبرگزاری دانشجو ؛ درروزهای اخیر شرکت امنیت دریایی بریتانیایی «اِمبرِی» گزارش داد که سه قایق کوچک به سمت نفتکش تالارا «Talara» نزدیک شده و اقدام به تغییر مسیر این کشتی کردهاند. پس از آن، سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، خبر را تایید و طی بیانیه خود اعلام کرد: «در راستای صیانت از منافع و منابع ملت ایران نفتکش Talara توسط رزمندگان نیروی دریای سپاه توقیف شد.» این موضوع تبدیل به بمبی خبری در رسانههای خارجی شد.
ماجرایی که اگرچه در سالهای ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۲ و همچنین در مردادماه سال گذشته در جریان توقیف نفتکش Pearl G نیز مشابه آن رقم خورده بود، اما وقوع آن پس از جنگ ۱۲ روزه و به موازات فعالیتهای حوثیها در دریای سرخ و تنگه بابالمندب، حکایت از اراده برای استفاده از ابزارهایی نظامی و اهرمهایی ژئوپلیتیک در «حوزه خاکستری» داشته که پیش از آن در جعبهابزار سیاست خارجی محفوظ مانده بود.
به بیان دیگر، توقیف این نفتکش از توانایی اعمال قدرت ایران در حوزه خلیج فارس حکایت داشته است که یکی از گزینهها و توانمندیهای ایران در راستای تامین امنیت و احیای بازدارندگی پساجنگ ۱۲ روزه میباشد. گزینهای که به نوعی نسخهای ایرانی از ایده «صلح از طریق قدرت» آمریکایی است.