اقتصاد۲۴- میرا قربانی فر– روز گذشته، هتل پارسیان آزادی، میزبان پربحثترین رویداد هنرهای تجسمی بود. حراج تهران، درحالی نوزدهمین دوره خود را پشت سر گذاشت که در رسانهها، تنها ویترین پرطمطراق آن تصویر و رونوشتی تکراری از آن مطرح شد و این مزایده باز هم در حاشیه امن بولتنهای تبلیغاتی آرام گرفت؛ حراجی که سالهاست برگزاری آن با شائبههای مربوط به مدیریت محفلی، سازوکار انحصاری، ناگفتههای مالی و شیوه قیمتگذاری آثار، پیوند خورده است، پیوندی که تنها با نگاهی اجمالی به دورههای گذشته این مزایده میتواند دادههای جالب توجهی به دست دهد.
۲۹ خرداد سال ۹۱ بود که حراج تهران در قالب یک نهاد خصوصی، با مدیریت علیرضا سمیعآذر آغاز به کار کرد. زمانی که نخستین چکش از طریق پیشخوان حراج روی میز خورد، کمتر کسی به ادامهدار بودن آن امیدوار بود. با این حال آن حراج، بالغ بر دو میلیارد تومان فروش داشت. (نرخ دلار: دو هزار و ۶۰۰ تومان)
به گزارش اقتصاد۲۴ ، همانروزها مساله گردش مالی حراج تهران و درصدی که از عواید این فروشهای میلیاردی به دست میآورد، مورد بحث قرار گرفت.
تا اینکه در سال ۹۲، شخص سمیع آذر به عنوان مدیر اجرایی این حراج، رسما اعلام کرد که ۱۵ درصد از عواید فروش حراج تهران سهم برگزارکنندگان است. البته به ادعای بانیان حراج، این درصد حالا به عدد ۱۰ کاهش یافته است. برای مثال در همین حراج اخیر که ۲۴۱ میلیارد و ۷۲۰ میلیون تومان فروش داشت، ۱۰ درصد یعنی رقمی بیش از ۲۴ میلیارد تومان به جیب کسانی رفت که ناشناس هستند.