به گزارش سرویس بین الملل تابناک، سایت «ایران آنالیتیکا» در مقالهای به قلم حمید رضا عزیزی پژوهشگر مهمان در مؤسسهی آلمانی امور بینالمللی و امنیت در برلین به بررسی جایگاه تنگه هرمز در معادلات آینده منطقه پرداخته که در ادامه آمده است.
اولتیماتوم شدید دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا، در ۵ آوریل – مبنی بر اینکه آمریکا میتواند زیرساختهای غیرنظامی ایران را هدف قرار دهد اگر تنگه هرمز بازگشایی نشود – برای نشان دادن فوریت و تحت فشار قرار دادن تهران برای کاهش چنگال خود بر این آبراه راهبردی بود.
اما تحولات میدانی مسیر دیگری را نشان میدهد. در تهران، مجلس در حال پیشبرد لایحهای برای رسمیسازی چارچوب جدیدی برای مدیریت ترانزیت از طریق تنگه، از جمله اعمال عوارض، است.
در همان زمان، مقامات ایرانی و عمانی در حال گفتوگو درباره ترتیبات آتی حاکم بر تردد هستند که بر موضع خود به عنوان دو کشور ساحلی تنگه تأکید دارد. این اقدامات نشاندهنده دولتی نیست که آماده تسلیم شدن در برابر فشار باشد. بلکه به تلاشی برای تثبیت و نهادینه کردن کنترل اشاره دارد.
بیش از یک ماه از جنگ میگذرد، دیگر به نظر نمیرسد ایران موقعیت خود در تنگه هرمز را به عنوان یک اهرم موقت برای تأثیرگذاری بر روند درگیری یا کسب امتیازات کوتاهمدت ببیند.
در عوض، به شد، احتمال بیشتری دارد که این اهرم را تا مراحل پایانی هر فرآیند دیپلماتیک ذخیره کند و از آن برای تضمین نتایجی فراتر از یک آتشبس فوری استفاده کند. اینها احتمالاً شامل رفع تحریمها، غرامت برای خسارات زمان جنگ و نوعی تضمین در برابر عود درگیری خواهد بود. حتی در آن صورت، منطق زیربنایی موضع ایران نشان میدهد که احتمال محدودیت مجدد بخشی از جعبه ابزار راهبردی آن باقی خواهد ماند.
از این نظر، تنگه هرمز دیگر صرفاً صحنه جنگ فعلی نیست. در واقع، به یکی از مهمترین مخاطرات جنگ تبدیل شده است و برای تهران، به یکی از ارزشمندترین ابزارهای آن برای شکلدهی به آنچه پس از آن میآید، تبدیل شده است.