گروه دانشگاه «خبرگزاری دانشجو»، یادداشت دانشجویی*؛سالهای طولانی هنر این مرز و بوم با تئوری “هنر برای هنر “ ، به این معنا که چون ذات هنر نامحدود است و هنرمند برای خلق اثر هنری نباید محدودیتی داشته باشد ، درحال زیستن بود. نظام این تئوری براین مبناست که در زمینه های مختلف هنر اعم از فیلم، تئاتر،نقاشی،عکس، موسیقی و…تنها باید به کیفیت اثر و رابطه آن با جهان خلقت توجه کرد.با فراگیر شدن این تئوری و عدم ورود هنرمندان مسلمان به این عرصه عملا فرهنگ و هنر این کشور دست کسانی بود که مسلمان بودنداما اسلام و آبروی مسلمانان برایشان اهمیتی نداشت.
اکنون که روزهای مدیدی از غلبه تفکر “هنر برای هنر” در کشور اسلامی ایران گذشته است و خوشبختانه در نقطه ای هستیم که هنرمندان دغذغه مند که شمّه ای هرچند غریب از هنرمندِ مسلمانِ انقلابی شهید سید مرتضی آوینی را به همراه دارند وارد گود هنر شده اند، لازم است کاستی هایی را که متوجه آنان و مدیریت فرهنگی کشور است به طور کوتاه گوشزد کنیم.