صدای خاموش ورزش هستند. تمرین میکنند، مسابقه میدهند، به مسابقات جهانی و المپیک اعزام میشوند و مدال میگیرند اما صدایشان به کسی نمیرسد و صدایی هم نمیشنوند ولی چشمانتظار تشویق و تحویلگرفتن دیگران هستند و میخواهند آنها را جدی بگیرند. صحبت از ورزشکاران ناشنواست، شاید اگر روز جهانی ناشنوایان هم نبود، همین یک روز هم نوبت به آنها نمیرسید که سوژه رسانهها شوند و درباره آنها و مشکلاتشان صحبت کنند. ورزش ناشنوایان در ایران سابقه طولانی دارد و سال 1343 فدراسیون ورزشهای ناشنوایان فعالیتش را آغاز کرده و تا به امروز فعالیت این ورزشکاران با ساماندهی فدراسیون تداوم داشته است. در حال حاضر 15 رشته ورزشی در 15 انجمن زیرمجموعه فدراسیون هستند.
ناشنوایان بخشی از جامعه را تشکیل میدهند، اما از این جمع تعدادی از آنها به سمت ورزش میروند و از جمع همه آنها که در حوزه ورزش فعالیت دارند، بخش معدودی به سکوهای قهرمانی میرسند. به بهانه روز جهانی ناشنوایان، با همکاری مرضــیه ســادات جلــالزاده، مـــشاور هیئتمدیره کانون ناشنوایان استان، پای درد دل چند قهرمان این رشته نشستیم تا صدای بیصدای آنها و دغدغههایشان را فریاد کنیم.