در یکی از مهمترین بازیهای تیم ملی ایران در مسیر صعود به جام جهانی، شاگردان اسکوچیچ موفق شدند سه بر صفر بحرین را شکست دهند. این بازی دو نیمه متفاوت داشت که بر اساس برنامههای دو تیم و شناخت بالای اسکوچیچ از بحرین که قبل بازی اعلام کرد، در نیمه دوم آن، تیم ملی ایران یک پیروزی شیرین را رقم زد. پیروزی تیم ملی در این بازی هم یک پیروزی فنی و در نتیجه یک بازی با برنامه بود.
پس از مشخص شدن ترکیب اولیه تصور میشد آرایش تیم ملی ۴-۴-۲ است که آزمون و طارمی در خط حمله، قلی زاده در سمت راست، امیری سمت چپ و نوراللهی و حاجیصفی در مرکز خط هافبک حضور دارند ولی با گذشت چند دقیقه از بازی مشخص شد که امیری به عنوان هافبک هجومی بازی میکند و با نوراللهی و حاجیصفی خط هافبک سه نفره تیم را تشکیل میدهند.
بنا بر این آرایش تیم به شکل یک ۴-۳-۳ نا متقارن بود. به طوری که قلی زاده در سمت راست آزمون، بیشتر متمایل به کانالهای کناری و نیمفضای سمت راست بود و طارمی در سمت چپ آزمون متمایل به مرکز بود و جلوتر از قلی زاده، درون محوطه جریمه جای گیری میکرد. این مدل استقرار بازیکنان در خط حمله، فضای بیشتری در سمت چپ برای نفوذ محمدی مدافع چپ تیم ایجاد میکرد ولی آمادگی ذهنی و تمرکز پایین محمدی بتعث شد نتواند از چند فرصتی که برای نفوذ از این منطقه داشت استفاده کند.