در یک بازی حساس، جذاب و تاکتیکی از رقابتهای سریآ ایتالیا، ناپولی و یوونتوس با سرمربیان جدید خود مقابل یکدیگر قرار گرفتند که در نهایت ناپولی با برگشت به بازی، نتیجه را دو بر یک به سود خود تمام کرد. جدا از حساسیت این دیدار، تقابل دو مربی یعنی آلگری و اسپالتی بود که بازی را جذابتر میکرد. آلگری یک مربی است که بیشتر به کنترل کردن بازی اعتقاد دارد و اسپالتی بر خلاف او با بالاتر بردن ریتم بازی و فشار به حریف، بیشتر از کنترل بازی، هدف اصلی در بازی را به اشتباه انداختن حریف و بالا بردن سرعت بازی در نظر میگیرد.
در چینش ابتدایی، یوونتوس با آرایش ۴-۳-۳ و ناپولی با ۴-۲-۳-۱ کار را شروع کردند که بازیکنان ناپولی شعاع حرکتی بیشتری داشتند و هر یک با آزادی بیشتر از پست خود خارج میشدند که این کار باعث میشد در هر لحظه از بازی ترکیب قرارگیری آنها در زمین تغییر کند. البته این اتفاق بیشتر در زمان حمله رخ میداد و در حمله بیشتر همان آرایش ۴-۲-۳-۱ خودشان را حفظ میکردند.
در سمت مقابل بازیکنان یوونتوس در جهت همان تفکرات آلگری مبتنی بر کنترل بازی، جا به جایی های کمتری داشتند و نظم در آرایش آنها بیشتر به چشم میخورد. از معدود تغییر پستها و جا به جایی هایی که بازیکنان یوونتوس داشتند، جلو رفتن مککنی و تبدیل ۴-۳-۳ به ۴-۲-۳-۱ بود. یوونتوس پرس نه چندان شدیدی را از کمی جلوتر از محوطه جریمه حریف آغاز میکرد که هدف آن توپ گیری نبود و برای جلوگیری از بازیسازی و حرکت رو به جلوی ناپولی صورت میگرفت. مککنی در این پرس نقش مهمی داشت و با تحت فشار قرار دادن هافبکهای دفاعی ناپولی به آنها اجازه چرخش و پاس رو به جلو نمیداد.
اگر چه هدف یوونتوس در پرس از جلو گرفتن توپ نبود و بیشتر تخریب بازی حریف مد نظر آنها بود، در بعضی صحنهها مثل صحنه گل اول بازی، این پرس با فرصت طلبی و هوشمندی بازیکنان یوونتوس و همچنین اشتباه بازیکنان ناپولی به توپ گیری نیز منجر میشد.