سیام خرداد 1360 آغاز رویدادهای خونینی در تاریخ سیاسی معاصر پس از انقلاب است که صرفاً یک روز عادی با چند تظاهرات جستهوگریخته نبود و تأثیرات آن تا سالها بعد ادامه داشت. واقعهای که برخی آن را ادامه اتفاقات 14 اسفند 59 دانشگاه تهران تحلیل میکنند. سازمان مجاهدین خلق که از ابتدای پیروزی انقلاب ادعای به دست گرفتن عمده نهادهای قدرت را داشت خود را مدعی اصلی میدانست و باتکیهبر بدنه جوان و احساسی خود سعی در اعمال قدرت در سطح جامعه میکرد. اعمال قدرتی که در همراهی با بنیصدر عمق خود را نشان داد.
چند روز قبل از این واقعه، در 25 خرداد، جبهه ملی با اعلام برگزاری میتینگی در میدان امام حسین (ع) با موضوع «مقابله با لایحه قصاص» فضای کشور را تحت تأثیر قرار داد. پس از آن نیز با اوج گرفتن بحث عزل بنیصدر توسط مجلس، کشور دچار التهاب جدیتری شد، تا در نهایت روز سیام خرداد 1360 ساعت 4 بعدازظهر سازمان مجاهدین خلق به بهانه حمله به اعضای خود با صدور اطلاعیه سیاسی – نظامی، آغاز ورود به فاز مسلحانه علیه حکومت را اعلام کرد. این رفتار تنشآمیز در حالی رخ داد که حکومت با صدور بیانیه 10 مادهای از سوی دادستانی، آزادی فعالیت سیاسی احزاب را در صورت کنارگذاشتن اسلحه تضمین کرده بود و مناظرات سیاسی در تلویزیون با شرکت گروههای مختلف بهصورت آزاد در حال برگزاری بود اما رفتار تند مجاهدین فضای سیاسی کشور را بیش از 15 سال تحت تأثیر قرار داد و کار سیاسی آزاد را سخت کرد. در روز سی خرداد شهرهای مهم کشور از جمله تهران، اصفهان، تبریز، مشهد، اراک، بندرعباس و تعدادی دیگر از شهرها صحنه خشونت شدند صحنهای که با دستپاچگی مجاهدین پس از شکست، منجر به رفتاری بسیار تندتر، تروریستی، غیراخلاقی و غیرسیاسی شد؛ یعنی انفجار دفتر حزب جمهوری اسلامی که منجر به شهادت بیش از 72 تن از نیروهای انقلاب شد. طبق آمار در روز 30 خرداد، شانزده نفر در تهران کشته و بیش از دویست نفر زخمی شدند. درگیریهایی که بهصورت مسلح و نیمه مسلح در سراسر تهران بهخصوص نقاط مرکزی از جمله میدان انقلاب و ولیعصر جریان داشت اما حتی به یک روز هم نکشید و با برخورد نیروهای کمیته و سپاه با حضور و هدایت هادی غفاری به پایان رسید.