تیم ملی فوتبال ایران در دیداری که تا حدود زیادی تکلیف صعودش به جام جهانی را مشخص میکرد، به مصاف تیم سوریه رفت و در نهایت با پیروزی سه بر صفر ایران به یک قدمی صعود به جام جهانی رسید. به دلیل محرومیتها و عدم حضور بعضی بازیکنان، ترکیب تیم با ترکیب بازیهای گذشته تفاوتهای زیادی در نفرات و فرم قرارگیری بازیکنان داشت که بر تاکتیکهای هجومی و دفاعی هم اثرگذار بود.
تیم ملی ایران در تصویر اولیه که ای اف سی نشان داد، با آرایش ۴-۲-۳-۱ بازی را در حالی شروع کرد که نوراللهی یک خط جلوتر رفته بود و در پست هافبک هجومی بازی میکرد، به جای او حاجصفی در پست هافبک دفاعی بازی میکرد و وحید امیری هم به پست هافبک چپ رفته بود تا نورافکن به عنوان مدافع چپ به ترکیب اصلی بازگردد، اما این تمام ماجرا نبود.
در طول بازی جابهجاییهای زیادی در میان بازیکنان دیده میشد که آرایش ۴-۲-۳-۱ اولیه را تغییر میداد. حاجصفی از پست هافبک دفاعی خارج میشد و به کنارهها اضافه میشد یا برای کمک در بازیسازی و پخش توپ به بازیکنان صاحب توپ در هر وسط زمین نزدیک میشد. این دقیقا همان تفاوتی بود که حضور حاجصفی به جای نوراللهی در پست هافبک دفاعی ایجاد کرده بود.
زمانی که نوراللهی در کنار عزتاللهی دو هافبک عقب ایران بودند، زمین به دو قسمت برای آنها تقسیم میشد و هر یک مسئول حمایت از صاحب توپ و حرکت در نیمه خودشان بودند ولی حاجصفی شعاع حرکت متفاوتی داشت و علی رغم این که در اصل سمت چپ بازی میکرد، به مراتب در سمت راست هم برای دریافت توپ و بازیسازی مشاهده میشد، البته نوراللهی هم به طور کامل یک هافبک هوجمی پشت مهاجمان در این بازی نبود. او هم متمایل به سمت راس میشد و عقب میآمد تا آرایش تیم از ۴-۲-۳-۱ به چیزی شبیه ۴-۳-۳ تبدیل شود و عزتاللهی تک هافبک دفاعی تیم ایران باشد که با توجه به پرس نکردن بازیکنان سوریه، منطقی هم به نظر میرسید.
برای رساندن توپ به جلو یک هافبک دفاعی کافی بود و با جلو رفتن یک هافبک دیگر، ایران میتوانست در مناطق نزدیکتر به دروازه سوریه تعداد بیشتری بازیکن داشته باشد.