اقتصاد۲۴- سال ۱۴۰۳ برای ایران سالی پرتلاطم بود؛ سالی که اخبار جنگ، تحریمها، و تغییرات سیاسی، فضای رسانهای را اشباع کرد. اما در پس این هیاهو، فرهنگ و هنر همچون رودخانهای زیرزمینی به جریان خود ادامه داد، هرچند با موانع و پیچوخمهای بیشمار. در این میان، مرگ ناگهانی رئیس دولت سیزدهم نه تنها سیاست، بلکه برنامههای فرهنگی را نیز تحتالشعاع قرار داد. تغییر وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی از محمدمهدی اسماعیلی به سیدعباس صالحی، با ۲۷۲ رأی موافق مجلس، نقطه عطفی بود که نشان داد «قطار فرهنگ» بار دیگر نیازمند تغییر ریلهای سیاستزده است.
ارائه جزوه ۱۷ صفحهای سیدعباس صالحی، وزیر جدید فرهنگ و ارشاد اسلامی، با محوریت هفت بخش اصلی از «سنتهای اسلامی» تا «فضای مجازی»، نشانگر تلاش دولت برای بازتعریف نقش فرهنگ در جامعه بود. اما پرسش اصلی این است: آیا این کلانبرنامهها قادر به پاسخگویی به بحرانهای ملموس حوزههایی مانند دوبله، تئاتر، یا گرانی کتاب هستند؟ تمرکز بر «دیپلماسی فرهنگی» و «شبکههای اجتماعی» در شرایطی که حتی نمایشگاه کتاب تهران با کاهش حضور ناشران خارجی مواجه است، بیشتر به آرمانگرایی شبیه است تا راهکاری عملیاتی. از طرفی بازنگری در «سند ملی موسیقی» از سوی دولت چهاردهم، اگرچه نوید اصلاحات را میداد، اما در عمل با چالشهای ساختاری روبهرو شد.