به گزارش گروه سیاسی خبرگزاری آنا، از همان روزهای نخستین پیروزی انقلاب اسلامی، استفاده از ابزار ترور و حذف فیزیکیِ نخبگان، همواره یکی از راهبردهای اصلی دشمنان برای تضعیف اراده ملی و سد کردن مسیر استقلالِ ایران بوده است. اما این راهبرد، سیری تکاملی و مرحلهای داشته است.
در دهه شصت، موج ترورها بیشتر سیاسی-امنیتی بود و چهرههای شاخصِ نظام، از شهید مرتضی مطهری و شهید بهشتی تا شهیدان رجایی، باهنر، چمران و هزاران مدیر میانی و فرمانده میدانی را هدف قرار داد. پیشفرض دشمن در آن دوران، بیثباتسازی ساختار نوپای جمهوری اسلامی و ایجاد رعب در بدنهی مدیریتی کشور بود.
با تثبیتِ نظام و گذارِ ایران به مرحله بازسازی و سپس پیشرفت علمی، کانون هدفگیری دشمن نیز جابهجا شد و از دهه هفتاد به بعد، بهتدریج شاهد هدفگیری چهرههای فرهنگی، دانشگاهی و علمی بودیم؛ چراکه دشمن دریافته بود که ایران مسلح به دانش بومی، دیگر با فشارهای سیاسی و اقتصادی به زانو درنخواهد آمد.