برچسب شهدای هسته‌ای

شهادت دکتر محمدمهدی طهرانچی در تاریخ ۲۳ خرداد ۱۴۰۴، اگرچه خلاءِ بزرگی در مدیریت کلان آموزش عالی پدید آورد، اما اندیشه‌ او را به میراثی راهبردی تبدل ساخت. امروز، تأثیر رویکرد او که مبتنی بر «ولایتمداری راهبردی، جوان‌گرایی کنشگر و پیوند ناگسستنی علم با فرهنگِ دینی» بود؛ در ذهنیت نسل جوانی زنده است و او آنان را نه مصرف‌کننده‌ دانش، بلکه کنشگران اصلی پیشرفت ملی می‌دانست.

شهید عبدالحمید مینوچهر باور داشت فناوری هسته‌ای تنها زمانی کارآمد است که در خدمت توسعه ملی و تربیت نیروی متخصص بومی قرار گیرد، و سال‌ها همین اصل را در کلاس درس، آزمایشگاه و مدیریت پژوهشی به کار بست. شهادت او پایان این مسیر نبود، بلکه مهر تأییدی بر راهی بود که با علم، آموزش و تعهد هموار شده بود.

فریدون عباسی مردی بود که با پشتکاری خستگی‌ناپذیر، سنگر علم را به دژی نفوذناپذیر بدل کرد و در میدان عمل نشان داد که دانش، وقتی با ایمان و میهن‌دوستی پیوند بخورد، جاودانه می‌شود. اما پیش از آنکه نامش در فهرست جاودانگان این سرزمین ثبت شود، چه مسیر پرفرازونشیبی را از آبادان تا تهران، از جنگ تا دیپلماسی هسته‌ای، پیمود.