به گزارش گروه سیاسی خبرگزاری آنا، بامداد ۲۳ خرداد ۱۴۰۴، تهران هنوز در سکوت پیش از طلوع آفتاب بود که صدای انفجارهای پیاپی، آرامش محلهای مسکونی در غرب پایتخت را در هم شکست. موشکهایی که از آسمان فرود آمدند، مجتمع مسکونی ارکیده در خیابان ستارخان را هدف گرفته بودند؛ جایی که دکتر عبدالحمید مینوچهر به همراه همسرش، دکتر مریم حجاری دوآبسری، سالها در آن زندگی میکرد. آن حمله، تنها به یک ساختمان محدود نمیشد. در موجی هماهنگ و برنامهریزیشده، دستکم شش تن از چهرههای شاخص صنعت هستهای ایران، از جمله دکتر فریدون عباسی، دکتر محمدمهدی طهرانچی، دکتر احمدرضا ذوالفقاری، دکتر سید امیرحسین فقهی و دکتر اکبر مطلبیزاده در یک روز به شهادت رسیدند. هدف، فرو ریختن ستونهای علمی ایران بود؛ غافل از اینکه خون دانشمندان این کهن مرز و بوم، نه پایان راه، که نقطه آغازی برای ایستادگی بیشتر مردمانش است.
سوابق علمی و مسیر حرفهای
عبدالحمید مینوچهر، متولد ششم خرداد ۱۳۴۱ در تهران، مسیر تحصیلی خود را با گذراندن دورههای پایه در دانشگاههای معتبر داخلی آغاز کرد و برای تکمیل تحصیلات تکمیلی راهی روسیه شد. او در دانشگاه دولتی مسکو، در گرایش مهندسی هستهای با تمرکز بر فیزیک راکتورهای پیشرفته و ایمنی هستهای به تحصیل پرداخت و موفق به اخذ درجه دکترا شد. بازگشت او به ایران، همزمان با شکلگیری نیاز کشور به نیروی متخصص در حوزه سوخت و راکتورهای تحقیقاتی بود.