اقتصاد ۲۴- این سهم اکنون در حالی به ۴۲.۴ درصد رسیده است که بر اساس استانداردهای جهانی، خط فقر مسکن ۳۰ درصد درنظر گرفته شده است. این گزاره بدان معنا است که اگر هزینههای مسکن یک خانوار، بیش از ۳۰ درصد از کل هزینههایش شود، آنگاه خانوار مجبور میشود سهم سایر بخشها مانند خوراک، سلامت، آموزش و تفریحات را کم کند.
بخش زیادی از افزایش هزینههای مسکن خانوار به دلیل، باز شدن پنجره جمعیتی در دهه ۶۰ و تقاضای این نسل برای اجاره یا خرید خانه بوده است، به طوری که سهم هزینههای مسکن با شروع سن تشکیل خانواده و افزایش تقاضای مسکن در این نسل، از سال ۸۰ تا کنون، از ۲۹.۲ درصد به ۴۲.۴ درصد رسیده است. به همین علت پیشبینی میشود با کاهش تقاضای مسکن از سوی متولدین دهه ۷۰ و پس از آن متولدین دهه ۸۰ و ۹۰، قیمت مسکن در ایران تعدیل شده و حباب آن اصلاح شود. اتفاقی که پیشپرده آن را در رکود ۲ ساله اخیر در بازار مسکن شاهد بودیم؛ بنابراین به نظر میرسد احتمالاً از سالهای آینده به مرور با کاهش تقاضای مسکن، شاهد رکودهای گستردهتری در این بازار باشیم.
احتمال وقوع این گزاره با توجه به برابری تقریبی تعداد مسکن و خانوار در ایران و همچنین مالکیت بخش زیادی از خانوارهای شهری نیز بیش از پیش میشود.