برتریِ چین روشن است. این کشور نفت ارزان میخرد، صنایع ایران را کالاهای چینی پر میکنند و ایران جایگاهی بسیار کمتر از رقبایش در برابر پکن دارد؛ رقبایی که تجارتشان با چین در حدود ۱۰۷ میلیارد دلار (برای نمونه عربستان در سال ۲۰۲۴) است. اگر ایران واقعاً میخواهد از «تأمینکننده خام» به «شریک برابر» تبدیل شود، باید نابرابری موجود در این معادله را بپذیرد، شروطش را بازبینی کند و از این رابطه، سهم بیشتری طلب کند.
اقتصاد۲۴- میرا قربانی فر – هنگامی که نمایندگان مجلس در صحن بهارستان با لحنی تند دربارهٔ مراودات ایران با چین و روسیه جدل میکنند، پشت این جنجالها عددهایی پنهاناند که دستکم برای ایران چندان به نفع نیستند.
پس از ماهها تبلیغ و تاکید بر نگاه به شرق از سوی برخی چهرههای سیاسی، در ظاهر، تجارت رسمی ایران و چین گسترده و پررونق به نظر میرسد. اما اگر تخفیفهای سنگین نفتی، مسیرهای خاص دور زدن تحریمها و مقایسه با سطح مبادلات دیگر کشورهای منطقه را در نظر بگیریم، واقعیت چهرهای دیگر نشان میدهد: ایران از چین کالا وارد میکند، نفت را با قیمت پایین میفروشد و سهم واقعیاش در این رابطه بسیار کوچکتر از آن است که شعار اتحاد راهبردی وانمود میکند.