اظهارات اخیر محمود سریعالقلم درباره ارتباط توسعه با نوع دوستان بینالمللی و مقایسه سادهانگارانه عمق راهبردی و امنیتی محور مقاومت با عکسهای یادگاریِ چهرههایی چون ایلان ماسک، بار دیگر تناقضاتِ نگاهِ فانتزی به حکمرانی را نمایان کرد. این ادعاهای تقلیلگرایانه در حالی مطرح میشود که کارنامه هشت سال دلبستنِ همفکرانِ او به لبخند غربیها، قدم زدن با مقامات آمریکایی و امید به امضای تضمینشده اوباما، نهتنها چرخ توسعه کشور را به حرکت درنیاورد، بلکه با هدر دادن یک دهه از ظرفیتهای ملی، حاصلی جز شرطی شدن اقتصاد و بازگشت سنگینترین تحریمها در پی نداشت.
به گزارش گروه سیاسی خبرگزاری دانشجو؛ محمود سریعالقلم، از نظریهپردازان و مشاوران دولت حسن روحانی، اخیراً در اظهارنظری که بیشتر به یک مغالطه و فرار از اقدامات گذشته شبیه است تا یک تحلیل دقیق ژئوپلیتیک، مدعی شده است که «دوستان هر کشوری باعث توسعه یا عدم توسعه میشوند». او برای اثبات این مدعا، معاشرت رجب طیب اردوغان با چهرههایی، چون ایلان ماسک و بیل گیتس را در برابر ائتلاف ایران انصارالله و حشدالشعبی قرار داده است.
این اظهارات، چکیدهای از یک تفکر خاص در سپهر سیاسی ایران است؛ تفکری که جهان را نه از دریچهی واقعیتهای سختِ قدرت، بلکه از پنجرهی کافهتراسهای اجلاس داووس میبیند. نقد این نگاه، نیازمند کالبدشکافیِ تناقضات فکری گویندهی آن و آزمون این تئوری در میدان عمل است.