دوشنبه 7 خرداد 1397 18:27 ساعت
این حالت ماست که وقتی در راه خدا به راه می افتیم و یک نشاط هایی در ما پیدا می شود و شورهایی در ماه برایمان حاصل می شود و یک ماه رمضان را پشت سر می گذاریم و سحرهای ماه رمضان را درک می کنیم در ضمن آن وسعت ها و امید به رحمت ها، یک کسالت های سنگینی هم بر ما عارض می شود. این کسالت های سنگین ریشه اش در عیوبی است که در ماست.
گروه معارف – رجانیوز: این آخریها دیگر چشمهایمان به آسمان دوخته شده بود، با اشتیاق منتظر آمدنش بودیم تا رود پرتلاطم نفس را به ساحل آرامشش برسانیم. خسته از روزمرگیها و تنشهای همیشگی زندگی این روزهایمان بودیم. دلمان تنگ نواهای دلنشین نیایش با محبوب شده بود. نوای شورانگیز “اللهم رب شهر رمضان” در تمام وجودمان میپیچید…
بالاخره آمد آنکه منتظرش بودیم. مسافر کریممان از سفر یکسالهی خود بازگشت تا بار دیگر در سحرگاهان به یاد ماندنیاش زمزمه کنیم نوای “اللهم انی اسألک من بهائک بأبهاه و کل بهائک بهی” دعای سحر را و روزهای حالا گرم شدهاش تمرین تقوایمان باشد و لحظهی افطارش یادآور حس خوب دوستی با محبوب…