اگر باران باز بیاید، بحران هم میآید. این جمله دیگر هشدار نیست؛ توصیف یک الگوی تکرارشونده در اصفهان است. شهری که سالهاست با خشکی زایندهرود تعریف میشود، حالا به تناقضی رسیده که در آن، آبِ باران هم به مسئله تبدیل شده است. بارشهای کوتاه، شهر را زمینگیر میکنند و با فروکشکردن آب، مسئله تا باران بعدی به تعویق میافتد. تجربه بارش شب ۵ دی تا بامداد ۶ دیماه۱۴۰۴ نشان داد آنچه اصفهان با آن روبهرو است، یک حادثه جوی مقطعی نیست، بلکه نشانه آشکار ناترازی عمیق در مدیریت شهری و سیاستهای آب است.