اینجا اصفهان است؛ در میانه خرداد ۱۴۰۵دیوارهای آجری خیابان «استانداری» و کوچههای منتهی به بیمارستانهای «خورشید» و «الزهرا»، دیگر مثل گذشته تابلوی اعلاناتِ استیصال نیستند. شهرداری، صورت دیوارها را شسته است، اما فقر پاک نمی شود؛ فقط از کالبدی به کالبد دیگر رسوخ میکند. حراجِ جان از روی دیوارهای سیمانی به ویترینهای شیشه ای موبایلها کوچ کرده است. فضای مجازی، حالا بزرگ ترین و تاریک ترین بازار مکاره برای خرید وفروش تکه های بدن انسان است.
نویسنده: دریا قدرتی پور/بررسی روند قیمت ها از سال ۱۴۰۴ تا بهار 1۴۰۵نشان میدهد که بازار سیاه اعضای بدن، هیچ اعتنایی به بخشنامه های رسمی ندارد. بر اساس مصوبات رسمی در سال های گذشته، مبلغ «هدیه ایثار» برای اهدای کلیه در مسیر قانونی، رقمی در حدود 150 تا 200 میلیون بوده، عددی که در برابر هیولای تورم مسکن و معیشت، به شوخی تلخی می ماند و عملاً کارایی خود را از دست داده است. اما در دنیای واقعی و در کف این بازار دیجیتال، اعداد، چیز دیگری می گویند؛ پیامها در کانال های تلگرامی و صفحات اینستاگرامی با ارقامی به روز ردیف شدهاند:«فروش کلیه، جوان 2۶ساله، گروه خونی O− قیمت پایه: 2 میلیارد و 500 میلیون تومان، فقط خریدار واقعی»، «تکه کبد سالم. برای چک برگشتی گیرم. قیمت: یک میلیارد و 800 میلیون تومان».