ده سال برای یک روزنامه فقط یک عدد نیست. ده سال یعنی دوام آوردن در جغرافیایی که خبر زودتر از حقیقت فرسوده میشود، تیترها پیش از انتشار کهنه میشوند و کاغذ، پیش از جوهر، گران میشود. دهمین سال انتشار عصر اصفهان نه جشن بقاست و نه میدان خودستایی؛ بیشتر شبیه مکثی ضروری در میانه راهی طولانی است؛ مکثی برای نگاهکردن به پشت سر، شمردن زخمها، مرور دغدغهها و تأمل دوباره بر جایگاه روزنامهای که میخواهد هنوز مسئولانه، حرفهای و مستقل بماند.