سالهاست که بهعنوان یک فعال اقتصاد دیجیتال، با تصمیمات و توجیهاتی روبهرو میشوم که توسعه فناوری و شریانهای ارتباطی کشور را قربانی واژهای به نام «امنیت» میکنند. یکی از خطرناکترین و در عین حال غیرعلمیترین ایدههایی که هر از گاهی در زمان بحرانها مطرح میشود، ایده «قطع اینترنت» است. طراحان و مدافعان این ایده معمولاً ۷ دلیل عمده را برای توجیه این اقدام خسارتبار ردیف میکنند؛ دلایلی که شاید در ظاهر برای افراد ناآشنا با امنیت و معماری شبکه موجه به نظر برسد، اما از منظر فنی و استراتژیک، نه تنها امنیتآفرین نیست، بلکه دقیقا در راستای خلع سلاح مردم کشور و هموار کردن مسیر نفوذ دشمن عمل میکند.
ایده «قطع اینترنت برای تامین امنیت» یک اشتباه است. این رویکرد نه تنها امنیت سخت و نرم کشور را تامین نمیکند، بلکه با فلج کردن اقتصاد، ایجاد کوری اطلاعاتی برای نهادهای امنیتی، اهدای افکار عمومی به رسانههای بیگانه و برجسته کردن دیتای مسئولان در رادارهای شنود هوشهای مصنوعی، مستقیماً در راستای اهداف شبکههای نفوذ عمل میکند.
در این متن، قصد دارم این به اصطلاح دلایل را از منظر منطق فناوری، علوم داده و امنیت سایبری بررسی کنم تا مشخص شود پشت این توجیهات چه حفرههای خطرناکی نهفته است :