شنبه ۲۴ مرداد ۱۴۰۵ – ۱۱:۲۵
از انسانسازی تا تمدنسازی؛ بازخوانی رسالت حوزههای علمیه در پرتو نظریه ساختار-کارگزار
حوزه/ حوزههای علمیه برای تحقق انسانسازی و تمدنسازی اسلامی، باید از هدفگذاری بر محصول انسانی عبور کرده و بر ساختارهای تمدنساز متمرکز شوند. نقطه شروع این تحول، انقلاب معرفتی و تطهیر ارتکازات ناصواب، بهویژه تفکیک دیانت از سیاست، و بازگشت به اصول امام و رهبری است.
خبرگزاری حوزه | مقدمه: صورتبندی مسئله و ضرورت بازخوانی یک رسالت: حوزههای علمیه شیعی، میراثدار سنتی عظیم و کهنسال هستند که رسالت خود را بر پایه آیه شریفه «نفر» (توبه: ۱۲۲) بنا نهادهاند: تفقّه در دین و انذار. اما چیستی «تفقّه»، غایت «انذار» و نسبت این دو با «ساختار» و «محصول» این نهاد، همواره نیازمند تأمل و روزآمدسازی بوده است.
در منظومه فکری رایج، «انسانسازی» یا همان تربیت نفوس مهذّب، متقی و خداترس، رسالت اصلی حوزهها تلقی میشود. گفته میشود «حوزههای علمیه اگر بخواهند انسانهای خداترس تربیت کنند، یکی از راهکارهای مهم آن، این است که از مسئولان و اساتید حوزه، خداترسی و تقوی ظهور و بروز داشته باشد»؛ که هم بر هدف (انسانسازی) و هم بر روش (الگوسازی فردی) تأکید میشود. در همین راستا با هشدار نسبت به «رگههایی از خروج از فقه جواهری» و تأکید بر «منهج فقه جواهری» امام خمینی(ره)، چارچوب روشی این مسیر را مورد تأکید و ترسیم قرار میگیرد.