سمیرا جعفری/صبا، در روزهایی که «سینمای زیرزمینی» دیگر یک اتفاق حاشیهای و محدود به چند فیلمساز مستقل نیست و آرامآرام به یکی از نشانههای بحران در ساختار رسمی تولید و نظارت سینما تبدیل شده، پرسش اصلی این است؛ چرا فیلمساز ترجیح میدهد زیرزمین را به سالنهای رسمی سینما ترجیح دهد؟ پرسشی که پاسخ آن را نمیتوان صرفاً در «قانونگریزی» یا «اصرار بر ساختارشکنی» جستوجو کرد؛ گاهی وقتی مسیر رسمی طولانی، مبهم و غیرقابل پیشبینی میشود، زیرزمین به تنها مسیر باقیمانده برای فیلمسازی تبدیل میشود. این در حالی است که کمیسیون فرهنگی مجلس در بسیاری از حوزهها بیپروا درباره مسائل مختلف اظهارنظر میکند، اما درست وقتی پای فرهنگ و سینما به میان میآید، ملاحظات و خطوط قرمز را به اولویت نخست تبدیل میکند؛ رویکردی که شاید بیش از آنکه مسئله سینمای زیرزمینی را حل کند، به عمیقتر شدن شکاف میان سیاستگذار و سینماگر دامن بزند. سؤال این گزارش نه دفاع از سینمای زیرزمینی است و نه محکوم کردن آن؛ مسئله این است که چه چیزی سینماگر را از روی زمین رسمی به زیرزمین میراند؟ و این که سینمای زیرزمینی؛ محصول انتخاب است یا اجبار؟ سامان سالور (کارگردان و تهیهکننده سینما) درباره سینمای زیرزمینی، نسبت آن با سینمای مستقل با صبا گفتوگویی داشت که در ادامه میخوانید.