درنگی بر «سیاست شادکامی» اثرِ دِرِک باک؛
حکومت برای چه میخواهیم؟
خواندنِ کتابِ «سیاست شادکامی» ما را با بسیاری از پژوهشها و یافتههایِ علمیِ جدید در زمینه شادکامی، پژوهشهایِ سودمندی که سیاستگذاران باید از آنها بهره ببرند، و نقدها و آرایِ یک اندیشمندِ دانا و نیکخواه در زمینهِ سیاست، فرهنگ و اقتصاد آشنا میکند، و بسیار خواندنی و مفید است.
سرویس دین و اندیشه خبرگزاری کتاب ایران(ایبنا)- محمد صادقی، نویسنده و پژوهشگر؛ آیا شادکامی و بهروزی با برخورداری از دوستِ خوب، همسرِ خوب، شغلِ مناسب و… به دست میآید؟ آیا انسانِ شادکام، کسی است که بیشترین لذتِ ممکن را در زندگی برده، و انسانِ تلخکام کسی است که بیشترین درد و رنجِ ممکن را در زندگی برده باشد؟ آیا شادکامی و کامروایی به معنایِ آن است که انسان در زندگی چقدر لذت بِبَرَد یا نَبَرَد یعنی به حجمِ لذت از زندگی بستگی دارد، یا به این بستگی دارد که آیا انسان از یک زندگی که درخور انسان است برخوردار است یا نه؟ (به تعبیرِ مصطفی ملکیان، در خوشی، توجه انسان معطوف به خواستهها است، و در بهروزی، توجه انسان معطوف به نیازها است. کسانی که دنبالِ خوشی هستند در پیِ خواستههایِ خود هستند، یعنی در پیِ یک زندگی هستند که در آن همه خواستههایِ آنها برآورده شود ولی کسانی که به دنبالِ بهروزی هستند در پیِ نیازهایِ خود هستند.) اما نگرشهایِ بیشترِ مردم دربارهیِ شادکامی و بهروزی چیست؟ چه عامل یا عواملی را موجبِ شادکامیِ میدانند؟ و تا چه اندازه نگرشها آنها درست است؟ و اگر پژوهشها و مطالعات نشان دهند که نظرِ بیشترِ مردم در این زمینه درست نیست، تکلیفِ قانونگذاران و کسانی که در حکومتهایِ دموکراتیک مردم به آنها رأی میدهند، چیست؟ باید رأیِ مردم و خواستِ آنها را در نظر بگیرند یا رأی و نظر آنها را نادیده بگیرند؟ آیا چنین نیست که بیشترِ قانونگذاران و نمایندههایِ منتخبِ مردم با احتیاط عمل کرده و بیشتر کوشش میکنند تا نظرِ رأیدهندهها و احساسات آنها را در نظر بگیرند تا در رقابتهایِ انتخاباتیِ آینده هم جایگاه خود را حفظ کنند؟ حکومت دموکراتیک باید به پژوهشها و مطالعاتِ دانشگاهی توجه بیشتری داشته باشد، و یافتههایِ پژوهشگرها را برایِ بالابردنِ میزانِ شادکامی و بهروزیِ مردم اساسِ کار قرار دهد یا در دموکراسی، رأی و نظرِ مردم کافی است تا حکومت و نمایندههایِ منتخب بفهمند که چه تصمیمهایی باید بگیرند و چه باید بکنند؟