تاریخ تشیع در آستانه ورود به عصر غیبت، یکی از حساسترین و پیچیدهترین دورههای معرفتی و اجتماعی خود را تجربه کرد.
تاریخ تشیع در آستانه ورود به عصر غیبت، یکی از حساسترین و پیچیدهترین دورههای معرفتی و اجتماعی خود را تجربه کرد. با گسترش گستره اندیشه اسلامی و همزمان افزایش شدید فشارهای سیاسی و هجوم شبهههای گوناگون، صیانت از کیان دین و حفظ استقلال فکری پیروان اهلبیت(ع) نیازمند راهبردی بنیادین و بیبدیل بود. در این میان، تحلیل سیرهشناختی و علمی حضرت ابومحمد امام حسن عسکری(ع)، معروف به «ابنالرضا» و «امام زکی» بهعنوان پیشوای معصومی که وظیفه خطیر انتقال جامعه از دوران حضور به عصر غیبت را بر عهده داشت، کلید فهم دقیق مناسبات میان قرآن، عترت و رسالت نخبگان دینی به شمار میرود.
پاسخ به این پرسش که چگونه میتوان باورهای جامعه را در مواجهه با چالشهای فکری و انحرافات نوظهور مصون داشت، نیازمند کاوش اجتهادی در فقه امامت است؛ موضوعی که آیتالله سیدمحمود بحرالعلوم میردامادی از استادان و پژوهشگران برجسته حوزههای علمیه و بنیانگذار مراکز تخصصی امامت و مهدویت، در آثار ارزشمند خود از جمله کتابهای «آفاق الولایة فی فقه الإمامة» و «مرآة المودّة» به شایستگی به آن پرداخته است. در ادامه، گفتوگو با آیتالله سیدمحمود بحرالعلوم میردامادی پیش روی شماست تا ابعاد تحلیلی این الگوی رهاییبخش و وظایف دانشمندان در نگاهبانی از ایمان مردم تبیین شود.