نشست روایتگران عشق و مقاومت و ایثار آزادگان اصفهانی با حضور راویان آزاده، مدیر بنیاد فرهنگی حضرت مهدی موعود (عج) استان اصفهان و بانوی آزاده، شمسی بهرامی در بنیاد فرهنگی حضرت مهدی موعود (عج) برگزار شد. به گزارش اصــفهانزیبا، «مــنوچهر شاهحسینی» از جانبازان آزاده با اشاره به اینکه امروز دومین نشست راویان آزاده برگزار میشود، اظهار داشت: برای ابلاغ پیام دوران اسارت باید ضعفها و کاستیهای راویان بررسی و اصلاح شود تا این حرکت زینبگونه برای انتقال پیام به آیندگان به بهترین شکل ادامه پیدا کند. او افزود: هدف از نشستهای راویان آزاده همافزایی و ابلاغ پیام، آسـیبشـنـاسی در زمـینـه روایـتگری، انتقال تجربیات به یکدیگر و شناسایی راههای جذاب تبلیغی برای انتقال پیام میباشد.
شاهحسینی با اشاره به ظرفیت فضای مجازی برای انتقال پیام خاطرنشان کرد: یکی از فعالیتهای عمیق فرهنگی که باید به آن توجه بیشتری داشت و برنامهریزیهای اساسی در خصوص آن انجام شود، همین حضور فعال و درست در فضای مجازی است. «مهدی وطنخواه» از دیگر راویان آزاده که هشت سال و یک ماه را در اسارت گذرانده معتقد است همه آزادهها، راوی هستند؛ چراکه همه آنها از دوران اسارت خود خاطره دارند؛ولی به دو دسته تقسیم میشوند؛ دسته اول کسانی که در صحبتکردن مهارت بالاتری دارند و دسته دوم کسانی که دارای فن بیان ضعیفتری هستند؛ درنتیجه باید از روشهای مختلف برای توانمندتر کردن گروه دوم تلاش کرد.
او برگزاری دورههای آموزشی را برای توانمندسازی راویان مؤثر دانست و افزود: دورههای آموزشی مختلفی از قبیل دورههای فن بیان، مخاطبشناسی، زبان بدن و دیگر دورهها میتواند تأثیرات بسزایی در افزایش کیفیت روایتگری راویان داشته باشد. وطنخواه مخاطب امروزی را هوشمند دانست و تأکید کرد: در جامعه امروز در جلساتی که قرار است راویان در آن روایتگری کنند، مخاطب بدون هوشیاری در جلسه حاضر نمیشود؛ بلکه قبل از حضور، همهچیز را در اینترنت جستوجو میکند. در نتیجه ما باید مخاطبشناسی کنیم و متناسب با مخاطب، اطلاعات لازم را به او انتقال دهیم.او با بیان اینکه انتخابِ برشی از سالهای اسارت و تعریف خاطرات آن دوره بسیار حائز اهمیت است، گفت: باید در جلسات هوشیار باشیم و بتوانیم متناسب با جمع و مخاطب خود آن مقطع از سالهای اسارت را انتخاب کرده و بیان کنیم که برای جامعه هدف ما جذاب و پرکشش باشد و بتواند تأثیر عمیقی ایجاد کند. وطنخواه افزود: یک سری از مسائل ما در دوران اسارت ناگفتنی است؛ چرا که قبول آن برای مردم غیرقابل باور است. در نتیجه ما باید به صورت جمعی، از گفتن برخی از این خاطرات صرفنظر کنیم. آن خاطرات فقط برای کسانی که در آن جمع حضور داشتهاند قابل پذیرش است.