گزارشی از خانه تاریخی مرحوم پوریای ولی
در دل اصفهان، میان کوچههای پیچدرپیچ محله نارون (شمسآباد سابق)، خانهای قدیمی با دیوارهای خشت و گلی ایستاده است؛ دیوارهایی که بوی خاک و صدای زمزمههای عاشقان حسین(ع) را در خود نگهداشته است. اینجا نهفقط یکخانه، بلکه خیمهای است که هرسال با فرارسیدن محرم، زمزمههای حسینیاش به نوای سوگواران تبدیل میشود.
به گزارش اصفهان زیبا؛ در دل اصفهان، میان کوچههای پیچدرپیچ محله نارون (شمسآباد سابق)، خانهای قدیمی با دیوارهای خشت و گلی ایستاده است؛ دیوارهایی که بوی خاک و صدای زمزمههای عاشقان حسین(ع) را در خود نگهداشته است. اینجا نهفقط یکخانه، بلکه خیمهای است که هرسال با فرارسیدن محرم، زمزمههای حسینیاش به نوای سوگواران تبدیل میشود. خانه قدیمی پوریای ولی با فضایی پرشور و استقبال مردم بیش از نیمقرن است که میزبان عاشقان اباعبدالله الحسین(ع) و روشناییبخش شبهای محرم است و صدای ذکر، وعظ و مصیبت اهل بیت در آن طنینانداز است. هوا که رو به تاریکی میرود، نور چراغهای رنگارنگ از حیاط خانه به کوچهها میرسد و صدای ذکر و مداحی، آرامآرام فضا را پر میکند. از در که وارد میشوی، بوی اسفند و چایی روضه، انسان را به دنیایی دیگر میبرد؛ دنیایی که در آن، همهچیز رنگ و بوی عشق به اباعبدالله(ع) دارد. اینجا نهتنها یکخانه، بلکه خیمهای است که هرسال در دهه اول محرم، به پایگاهی باشکوه برای سوگواران حسینی تبدیل میشود. مردم از هر قشر و با هر عقیده و بعضیها حتی آنهایی که کمتر به مسجد و پای منبر میروند؛ اما اینجا میآیند و پای روضه حسین(ع) مینشینند. گویی اینجا، دلها نرمتر میشود و اشکها راحتتر جاری.