به گزارش خبرنگار گروه سیاسی خبرگزاری دانشجو، جنگ اخیر در منطقه، صرفنظر از نتایج میدانی آن، یک واقعیت را بار دیگر در برابر افکار عمومی و محافل راهبردی جهان قرار داد؛ اینکه جایگاه ایران در معادلات خاورمیانه صرفاً بر توان نظامی یا ظرفیتهای دفاعی استوار نیست، بلکه ریشه در مزیتهای ژئوپلیتیکی کمنظیری دارد که مهمترین آنها تنگه هرمز است. این آبراه راهبردی طی دهههای گذشته همواره یکی از مؤثرترین متغیرهای امنیت انرژی جهان بوده و هر بحران منطقهای، بار دیگر اهمیت آن را برجسته کرده است.
در دنیای امروز، قدرت تنها با شمار جنگندهها، موشکها یا بودجههای نظامی سنجیده نمیشود. جغرافیا همچنان یکی از مهمترین منابع قدرت است. کشورهایی که بر شاهراههای تجارت، انرژی و حملونقل جهانی اشراف دارند، در تصمیمسازیهای بینالمللی از وزن بیشتری برخوردارند. ایران از معدود کشورهایی است که چنین مزیتی را در اختیار دارد؛ مزیتی که نه قابل انتقال است و نه با تحریم یا فشار خارجی از میان میرود.
تنگه هرمز نقطه اتصال خلیج فارس به آبهای آزاد است و بخش مهمی از صادرات نفت و گاز کشورهای منطقه از آن عبور میکند. به همین دلیل، هر تحول امنیتی در این آبراه بلافاصله بر قیمت انرژی، بازارهای مالی و محاسبات سیاسی قدرتهای بزرگ اثر میگذارد. همین وابستگی گسترده اقتصاد جهانی به امنیت این مسیر، سبب شده است که تنگه هرمز به یکی از حساسترین نقاط ژئوپلیتیکی جهان تبدیل شود.