«شاید بتوان گفت این عکسها، تصاویرِ باقیماندهای است از سرزمینهای بمبارانشده، سقفهای فروریخته، پناهگاهها، انبارهای مهمات، زرادخانهها و یا کوچهپسکوچههای به بنبسترسیده نسل من که هنوز هم تاریک و بیسکنه و متروک مانده و من از تکههای نصفه ونیمهشان در آن سالها عکس گرفتهام و تمامی این تصاویر مانند جسد کفنپیچِ خاکنشدهای در زمین روانم بهجا مانده است.» این بخشی از استیتمنت نمایشگاه «جنگ …» مجید کورنگ بهشتی است که بهخوبی جهان خیالی این عکاس از مقوله جنگ را نشان میدهد. نمایشگاهی برای بهخاطر آوردن لحظات دشوار و مهیب جنگ که ذهن خیالورز عکاس آنها را از پس واقعیتی هولناک دوبارهسازی میکند. کورنگ بهشتی که عکاسی شناخته شده و مطرح بهخصوص در زمینه عکاسی انتزاعی و فتومونتاژ است، با مجموعه عکس «جنگ…» به موزه هنرهای معاصر اصفهان آمده تا روایت عکاسانه اش از واقعه هولناک جنگ و تأثیرش بر روان آدمی را به اشتراک بگذارد. این نمایشگاه تا 24 مهر به نمایش خود در موزه هنرهای معاصر ادامه میدهد.
مجید کورنگ بهشتی عکاس مجموعه «جنگ…» درباره مسیر خلق این مجموعه میگوید: «مجموعه “جنگ…” واقعیت خودساختهای است که از دل واقعیتی دیگرساختهام. سال 84 مجموعه جنگ را بهطور کلی به صورت مستند و بدون هیچ دخل و تصرفی انجام دادم و در طول زمان تحت تأثیر عکسهای بیشتری که از جنگ هشتساله منتشر شد به این ایده رسیدم که با اضافهکردن عکسهای آرشیوی جنگ به عکسهای مجموعه قبلی که تنها با کابلهای برق و سیمهای از دیوار بیرون زده خلق شده بود، مجموعه جدیدی را با نام جنگ بازی خلق کنم.» او ادامه میدهد: «عکسهای مجموعه جنگ برخلاف عکسهای خبری که شاید بیشتر آنها تاریخمصرف خود را در زمان خود داشته باشند، نیست؛ درواقع عکسهایی است از داستان کهنهنشده جنگ که در طول تاریخ همیشه بوده و هست و خواهد بود. عکاسان خبری دوران جنگ با نترسیدن و شجاعبودن عکسهای خوبی گرفتهاند و به من در ساختوساز این مجموعه عکس کمک کردهاند تا مجموعهای با ترکیبی از قساوت جنگ و رقابتی خونین بر سر مسئله برد یا باخت با تعریف و تاثیری که بر روح و روان خودم در آن سالها مثل بسیاری از همسنوسالهای خودم گذاشته و هنوز هم با ما هست، جلوی چشم بیننده پدیدار کنم. باید در آن دوران بود تا بشود فهمید چه شد که خطمشیهای رسانهای و تغییر و تعبیرهای خاص از ماهیت جنگ در آن دوران، نا خواسته چه تأثیرهایی بر نسل ما گذاشت که هنوز هم که هنوز است چه در صحنه اجتماعی و چه در زندگی خصوصی هنری، روح ما درگیر آن است. تصویرسازی آن دوران و آوردنش در قابهای نمایشگاهها و به خاطر آوردن و یادآوری و نکوداشت عزیزانی که در آن دوران ازخودگذشتگی کردند وهیچ باکی نداشتند از اینکه به دل حادثه بروند، برای اینکه وجبی از خاک ایران ما از دست نرود و کشته شوند بخشی از تأثیر روحی آن واقعه بر ماست.»
کورنگ بهشتی علاوه بر صحبت از محتوای مجموعه جنگ درباره نسبتش با فرم عکاسی و تکهتکه کردن واقعیت برای رسیدن به دنیای ذهنی هم نکاتی را بیان میکند: «در اولین برخورد با فضای واقعی با زاویه دید خودم هر شیئی را استحاله میکنم و حتی در عکسهای مستند حالا چه با نور و چه با بخشی از وجود خودم در واقعیت دخالت میکنم و فضا را تحت تأثیر روان و ذهن خودم قرار میدهم. تخیل من از واقعیت سرچشمه میگیرد؛ همانطور که عکس به واقعیت استناد میکند. من واقعیت بیرون را تکهتکه میکنم تا از طریق این عناصر واقعی و کنار هم چیدن آن ذهنیت خودم را نشان دهم. حالا چه در وجه سوررئالیستی و چه در وجه انتزاعی این اتفاق میافتد اما بیشتر از همه تکیه من بر فرم است. همیشه تلاش میکنم فرم در قالب زیباییشناسی خوبی قرار بگیرد و از نظر ترکیببندی محکم باشد.»