بازار مسکن در ایران شرایط ویژهای دارد. این بازار بهطور سنتی یکی از ابزارهای سرمایهگذاری در کشور بوده و بهعنوان سپر تورمی موردتوجه سرمایهگذاران قرار گرفته است. البته این کارکرد اصلی ملک نیست و تابع شرایط کشور، یعنی بیثباتی اقتصاد کلان اقتصاد و امن بودن بازار ملک برای سرمایهگذاری و فقدان سیاستگذاری دولتی برای دریافت مالیات از ملاکان، به یکرویه تبدیل شده است. اما کارکرد اصلی مسکن که ایجاد فضای امن و آرام برای یک زندگی باکیفیت برای خانوادههاست، در ایران بهواسطه جهشهای عجیبوغریب قیمتی ملک، همواره آن را برای بسیاری از خانوارها دستنیافتنی کرده است. طبق گزارش اخیر مرکز آمار ایران، سهم مسکن از سبد هزینههای خانوار شهری کشور در سال ۱۴۰۳ به ۴۳.۷ درصد رسیده، عددی که نرخ متعارف آن زیر ۳۰ درصد است، اما این عدد یعنی سهم مسکن در سبد هزینههای خانوار شهری استان تهران در سال ۱۴۰۲ نزدیک به ۵۶ درصد اعلام شد و برای سال گذشته نیز حولوحوش ۵۷ درصد برآورد میشود.