روزنامه اخگر که اولین سال انتشارش، 1307 خورشیدی است و روزنامه محلی اصفهان است، از همان ابتدای نشر، سعی دارد در سه فضای مهم و اساسی فرهنگی نفوذ کند و با نگارش مقالههای انتقادی و طرح پرسشهای تفکربرانگیز و بعضا بسیار پیشرو نسبت به آنچه در زمانهاش میگذرد، مسیر رشد و تغییر را در این فضاها هموار کند. سه فضا عبارتند از: 1.مسائل مربوط به شهر اعم از مناسبات اجتماعی و عمران و شهرسازی، 2.امور مربوط به معارف و مدارس و به طور کلی آموزش و سوادآموزی، 3. و بالاخره سومین موضوع که شاید از دو عنوان اول بسیار پیشروتر باشد، پرداختن به مسائل زنان از دیدگاهی متفاوت و در راستای توانمندسازی آنان.
از آبان 1308 ش که اولین مقاله به قلم یک زن در دومین سال انتشار اخگر، به چاپ رسید (با عنوان «مگر زن هم روزنامه میخواند» که در شمارههای پیشین به آن پرداختیم)، ضمن ایجاد فضای مناسب برای حضور زنان به عنوان روزنامهنگار، رویکرد متفاوت اخگر در راستای بیان مشکلات زنان از زبان خود ایشان، نمایان شد. حضور و امضای زنان پای مقالهها، همچنین طرح سلسله مقالات«حفظ الصحه زن» که ریزترین و ابتداییترین مسائل مربوط به زنان را که همواره مهجور مانده بود با شفافیت تمام بیان میکرد، گویی زمینه دیده شدن این نیمه تاریک اجتماع آن زمان را در برابر عموم ایجاد کرد. در همین راستا، به مقاله جالبی برخوردم که در بهمن ماه 1308 منتشر شده است. ابتدا با هم مقاله را بخوانیم. سپس به نکات جالبی که دارد اشاره خواهم کرد: