«هنر مینیاتور» (نگارگری) در پانزدهمین اجلاس کمیته بینالدول میراث فرهنگی ناملموس در فهرست میراث جهانی ناملموس یونسکو به ثبت رسید. پروندهای که پیشتر به صورت مشترک با کشورهای ترکیه، آذربایجان و ازبکستان تهیه و به یونسکو ارسال شده بود و بعد از آن با اعتراض کشور افغانستان مواجه شد. حضور چند کشور در کنار ایران برای ثبت جهانی نگارگری حرف و حدیثهای فراوانی را درباره چرایی اشتراک ایران با این سه کشور در راه ثبت جهانی مینیاتور بهوجود آورد. این پرسش و همچنین باخبرشدن از اهمیت این اقدام ما را به گفتوگو با دکتر اصغر جوانی، استاد دانشگاه هنر اصفهان، ترغیب کرد؛ گفتوگویی که در آن این استاد دانشگاه به بایدها و نبایدهای ثبت جهانی هنر نگارگری ایران پرداخت و به برخی اشتباههای مصطلح حوزه هنر تصویری ایران اشاره کرد.
دکتر اصغر جوانی، مسئله ثبت جهانی دستاورهای بشری را امری با اهمیت و مبارک میداند: «ثبت هر دستاورد بینظیری که مربوط به نبوغ بشری باشد، امر بسیار زیبا و ارزشمندی است. نبوغی که هم نمایانگر ارزشهای انسانی در یک حوزه فرهنگ یا در یک دوره زمانی خاص است و هم میتواند پایه و پایگاهی برای توسعه و خلاقیتهای بعدی هر فرهنگ و تمدن باشد.» این استاد دانشگاه بررسی سه مؤلفه در بحث ثبت جهانی را بسیار مهم میداند: «در هر دوره از تاریخ ایران هنر تصویری ویژگیهایی داشته است که آمیخته با سه مؤلفه زمان، مکان و نبوغ است. اشاره به مکان به معنای فرهنگ، جغرافیا و عقاید و باورهای هر قومی است. اشاره به زمان به معنای دوره تاریخی مشخص است و اشاره به نبوغ دستاوردها و خلاقیت بشری را در برمیگیرد.