ایمان توفنده، بیپروایی در اظهار حق، مواجهه صریح با قدرت، شهادت زودرس و… همه و همه عناصر ساخت یک روایت اسطورهای از شهید سید مجتبی نواب صفوی بودند. در روزگاری که مردم میان سرخوردگی سیاسی و بیاعتمادی اجتماعی دستو پا میزدند، ظهور چهرهای، چون او به معنای «بازگشت اطمینان» بود، کسی که با قاطعیت، بدون محاسبه سیاسی و با زبان مؤمنانهای که از دل برمیآمد، سخن میگفت
جوان آنلاین: از شهادت رهبر سترگ و پرصلابت فدائیان اسلام و یاران جانبازش ۷۰ سال سپری شد. در این هفت دهه، اما زمانه و کارنامه شهید سیدمجتبی نواب صفوی در یکی از خطیرترین ادوار تاریخ معاصر ایران از سوی جریانات متنوع و با رویکردها و انگیزههای گوناگون تحلیل شده است. در مقال پی آمده، اما نویسنده در ارزیابی این مهم، شیوهای متفاوت را برگزیده است. امید آنکه تاریخپژوهان معاصر ایران و عموم علاقهمندان را مفید و مقبول آید.
از آتش ایمان تا جستوجوی معنا
سیدمجتبی نواب صفوی در تاریخ معاصر ایران نه صرفاً یک نام، بلکه نشانهای از یک دوره تلاطم است که طی آن مردی و پیروانش، ایمان، آرمانخواهی، مبارزه و سیاست در هم آمیختند. او در زمانهای میزیست که در آن جهان اسلام از یکسو درگیر عقبماندگی و سلطه بیگانه بود و از سوی دیگر، تشنگی بازگشت به ارزشهای نخستین در قلب جوانان مؤمن شعله میکشید. نواب صفوی نه اندیشمندی برخاسته از دانشگاه بود، نه سیاستمداری مدرن. او مفسر شور و ایمان بود. زاده کوچههای جنوب تهران، با جسمی نحیف، اما صدایی آتشین. به میدان آمد تا بگوید ایمان میتواند به عمل تبدیل شود و عمل میتواند جامعهای را بیدار کند و در پی حق روان سازد.
در نگاهی ساده، او بنیانگذار فدائیان اسلام است، اما در نگاه عمیقتر، یک وجدان بیدار در دورانی است که وجدان جمعی به خواب رفته بود! زندگیاش تنها یک تاریخ سیاسی نیست، بلکه یک تجربه وجودی است؛ اینکه چگونه یک انسان مؤمن در میان آشوب جهان مدرن، مسئولیت و معنا مییابد و میتواند طریق گشایی کند.