روزهای ابتدایی اسفند 98؛ زمانی که کرونا، مهمان ناخوانده ما ایرانیها شد و نخستین تبعاتش را در زمینه شــغـلــی، بر ســیــنــمــا و سینماگران گذاشت. سینماها بهعنوان نخستین پــایــگاههــای اجتمــاعی، تعطیل و گروههای فیلمبرداری از ادامه کار منع شدند. درحالیکه همه چشم به بازگشایی سینماها و ادامه فعالیتها در روزهای آخر اسفند داشتند، اما این خوشبینی، برای گروههای فیلمبرداری تا اردیبهشتماه و برای سینماداران تا تیرماه امسال بهطول انجامید.
رعایت پروتکلهای بهداشتی برای گروههای فیلمبرداری که عمدتا بیش از 50 نفر را شامل میشوند، سبب شد پروسه تولید فیلم، روند فرسایشی به خود بگیرد، روندی که با گرانترشدن ادوات و دستمزدها، تولید یک فیلم را با ارقام نجومی همراه میکرد. این اتفاق سبب شد بسیاری از تهیهکنندگان خصوصی و مستقل، چندان عجلهای برای تولید فیلم نداشته باشند؛ اما کرونا، واقعیتی بود که دیگر همه فهمیده بودند باید به زندگی مسالمتآمیز در کنار آن تن دهند. همین رویکرد سبب شد تولیدات سینمایی، از اواخر تابستان امسال روند افزایشی به خود بگیرد و درست به همین علت بود که وقتی گمانهزنی دبیر جشنواره فجر ارسال 50 تا 60 فیلم به دبیرخانه این رویداد بود، ناگهان با عدد 110 فیلم مواجه شد که همه را غافلگیر کرد، 110 فیلمی که عمده آنها در روزگار کرونایی ساخته شده بودند و این یعنی پذیرفتن بسیاری از پارامترهایی که تا سال گذشته بر سینمای ایران حاکم نبود.