امروز صنعت خودروی ایران پس از نزدیک به هفت دهه فعالیت با مجموعهای از چالشهای همزمان روبهروست؛ از یک سو، دو خودروساز بزرگ کشور با زیان انباشته، قیمتگذاری دستوری، محدودیتهای ناشی از تحریم و کمبود نقدینگی دستوپنجه نرم میکنند و از سوی دیگر، مصرفکنندگان نیز از کیفیت پایین محصولات، خدمات ناقص و سطح رضایت از خودروهای داخلی انتقاد دارند.
از سوی دیگر، در سالهای گذشته، همواره بخشی از مشکلات صنعت خودرو به تحریمهای بینالمللی و محدودیتهای همکاری با خودروسازان خارجی نسبت داده شده است؛ اما در مقابل، گروهی دیگر سهم بیشتری برای سیاستهای داخلی، نحوه حکمرانی، قیمتگذاری، ساختار مدیریتی، قوانین متعارض و ضعف اجرای سیاستهای صنعتی قائل هستند و همزمان، رشد شرکتهای مونتاژی در سالهای اخیر و تداوم زیاندهی خودروسازان دارای زنجیره تامین داخلی نیز این پرسش را مطرح کرده که آیا سیاستهای حمایتی و ارزی، به درستی در خدمت توسعه صنعت خودرو قرار گرفتهاند یا خیر؟