بعد از تجربه ساخت «خسته نباشید» و «سد معبر» محسن قرائی پروژهای بزرگ را برای اثبات خودش در سینمای ایران جلوی دوربین برده است. پروژهای جاهطلبانه و پرخرج که روستایی در آن به صورت کامل برای فیلمبرداری طراحی و ساخته شده است و ستارههای سینما در یکی از بهترین ترکیبهای بازیگران فیلمهای چند سال اخیر در کنار هم قرار گرفتهاند. شاید در یک دهه اخیر تنها در فیلمهای اصغر فرهادی میتوانستیم چینش درست بازیگرانی را در کنار هم ببینیم و فیلمهای دیگر از ستارهها به عنوان ماکتهایی برای فروش استفاده میکردند.
انتخاب بازیگران بر اساس تواناییهای آنها و نسبتشان با کاراکترها به درستی انجام شده است و اگرچه رگههایی از بازیهای پیشین ستارههای فیلم را با خود دارد با این حال کنترل و هدایت خوب کارگردان بسیاری از زوائد بازی بازیگران برای غلتیدن در اغراق را پوشانده است. با این حال حضور این تعداد ستاره و سپردن نقشهای مناسب به آنها به فیلمنامهنویس و کارگردان کمک کرده است تا ضعفهای عدیده در فیلمنامه آن چنان به چشم نیاد. در واقع «بی همه چیز» بسیاری از اشکالاتش را پشت لوکیشنهای طراحی شده، بازی بازیگران و حرکتهای پیچیده دوربین پنهان میکند. مشکلاتی که اجازه نمیدهد فیلم به خصوص بعد از نقطه عطف اول (شرط لیلی با بازی هدیه تهرانی برای کشتن امیرخان با بازی پرویز پرستویی) به ریتم پرشتاب و فضاسازی خوب افتتاحیه ادامه دهد.