هر سال این مواقع بحث شهریهها میشود. ابتدا وزارتخانه میگوید کسی حق ندارد شهریهها را از طرف خود زیاد کند. حتی امسال گفته شد فعلاً با همان رقم سال پیش ثبتنام کنید تا بعد! اما همواره بعداً مافیای قدرتمند مدارس پولی که به نادرستی اسم آن «غیرانتفاعی» شده است، و بسیاری خود در بدنه نظام تعلیم و تربیت صاحب این مدارس هستند، زور میشود و شهریهها بالا میرود. مدارس از والدین با ترفندهایی مثل فوقبرنامه یا ساعات اضافه رقمهای بالاتر میگیرند. غیر از چکها مبلغی را نقد میگیرند که در فاکتورها لحاظ نمیشود و کسی خبر ندارد. اگر روزهای فراوان به هر دلیل مدارس، مجازی شود، کاهش هزینهها را به این بهانه که پول اصلی صرف حقوق معلمان میشود و مجازی و حضوری ندارد، به والدین بازنمیگردانند، با آنکه در سه سال کرونا یا تعطیلیهای فراوان پاییز و زمستان گذشته قطعاً هزینه مدارس کاهش داشت. اینها همه جلوی چشم دانشآموز است و والدین با فرزندان خود در این باره حرف میزنند. این یعنی مشق ناراستی همان آغاز کار در شهریهها!
جوان آنلاین: هر سال با نزدیک شدن به آغاز سال تحصیلی جدید، خانوادهها درگیر دغدغههای همیشگی برای انتخاب مدرسه مناسب برای فرزندانشان میشوند، اما امسال، این دغدغه بیش از هر زمان دیگری به یک بحران بدل شده است. مدارس غیردولتی با افزایش سرسامآور شهریهها، بسیاری از والدین را در شرایطی قرار دادهاند که دیگر توان پرداخت این هزینههای سنگین را ندارند. در حالی که برخی مدارس، شهریههایی هنگفت و بیش از حد مجاز برای هر دانشآموز تعیین کردهاند، کیفیت آموزش همچنان با نارضایتی جدی والدین و حتی معلمان مواجه است. در این میان، تعداد زیادی از خانوادهها به ناچار فرزندان خود را به مدارس دولتی منتقل میکنند، اما آیا این مدارس آمادگی پذیرش این حجم از دانشآموزان را دارند؟
از سوی دیگر، بسیاری از معلمان مدارس غیردولتی، که سالها در این سیستم آموزشی فعالیت دارند، از شرایط کاری خود ناراضیاند. آنها در ازای ساعتهای طولانی تدریس و مسئولیتهای سنگین، حقوق ناچیزی دریافت میکنند و بخش اعظم شهریههای پرداختی، به مدیران و صاحبان مدارس اختصاص مییابد. این مسئله باعث شده که برخی معلمان، عطای تدریس در این مدارس را به لقایش ببخشند و حتی خودشان برای فرزندانشان مدارس دولتی را به جای مدارس خصوصی ترجیح دهند!
حالا که مدارس غیردولتی با از دست دادن اعتماد بخشی از والدین و مشکلات جدی در ساختار آموزشی روبهرو شدهاند، این پرسش مطرح میشود؛ آیا مدارس دولتی در شرایط فعلی ظرفیت و استانداردهای لازم را دارند تا جایگزین مناسبی برای آموزش فرزندان باشند؟ یا اینکه همچنان باید شاهد روند افزایش شهریهها، کاهش کیفیت آموزشی، و سرگردانی خانوادهها باشیم؟
تکرار داستان همیشگی!