گنبدش آفتاب شب بیکسی هاست و مرقدش سایه سر همه بیپناهیها… لحظههای دلتنگی و در هجوم تنهایی، آن بارگاه پرنور و صفا، که از قلب مشهد، به چشم پر اشک هر عاشق دلتنگ، از دور سوسو میزند، تکستارهی دل این مردم است و «ضامن آهو»، تنها پناه اینهمه دلهای رمیده و بیقرار… آقا! ضامن دل ما هم میشوی؟!
به گزارش خبرنگار تابناک استانها، سیام صفر ۱۸۳ قمری، روز شهادت امامی است که ایران ما مفتخر است که از زمان میزبانی از قدوم مبارکش بر این خاک پاک، بر سر سفره کرامتش نشسته و زیر سایه سار مهربانی آن امام رئوف است. امامی که گوشه امن حرمش، خلوت آرامش و امنیت دل ماست در آوار مصیبتها و دلتنگیها. امامی که نامش اسم رمز عاشقی است و حرماش آبروی عشق…
