در زمان انتخابات و ایام بررسی کابینه و وزاری پیشنهادی همه به طور جدی بر اهمیت برنامه هفتم و تأکید و پذیرش آن صحبت میکردند، اما اینکه الان «نه» میآورند نشان از ناتوانی است تا یک مسئله واقعی. اگر یک مسئله واقعی بود باید از همان ابتدا آن را میشنیدیم
جوان آنلاین: برنامه هفتم توسعه بر رشد اقتصادی ۸درصد توسعه تأکید دارد و این رشد یکی از الزامات مهم حداقل سه برنامه توسعهای کشور است و در قانون برنامه هفتم نیز الزام شده است، اما بعضاً این شبهه ایجاد میشود که دستیابی به رشد ۸ درصدی اقتصاد ممکن نیست! حال این سؤال مطرح میشود که چگونه میشود کشوری مثل ایران که ۷ درصد منابع جهان را در اختیار دارد، نتواند به چنین رشدی دست یابد؟ آیا این نگاه ناشی از ناتوانی مسئولان ذیربط نیست؟ اقتصاد سنگبنای جامعه و مسئلهای حیاتی است و در جهانی که ارتباطات بینالمللی هرروز بیشتر از قبل گسترش پیدا میکند، وجود یک اقتصاد قوی، رونق بخش تمامی حوزهها خواهد بود. در جهان امروز اگر به هر مشکلی که وجود دارد نگاهی جامعتر بیندازیم متوجه میشویم از بعد اقتصادی قابل بررسی است و اقتصاد به دنبال درک و حل مشکل کمبود است.
نگاهی به بیانات رهبر فرزانه انقلاب نیز نشان میدهد اقتصاد مسئله اصلی کشور است و همواره به تغییر رویه و توجه همه جانبه به این بخش تأکید میکنند «واقعیت این است که وضع اقتصادی کشور تعریف ندارد؛ وضع اقتصادی با همه این تلاشهایی که انجام میگیرد، مطلوب نیست». بنا به همین تأکیدات و نیاز مبرم جامعه، در طول سالهای اخیر برنامههای توسعه به منظور رشد اقتصاد تدوین شده و در دستور کار قرار گرفته است. برنامه پنجم و ششم حدوداً از ۱۰سال قبل تأکید کرده که رشد اقتصادی باید ۸درصد باشد از طرفی برخی معتقدند تحقق رشد ۸ درصدی اقتصاد به حداقل ۲۰۰میلیارد دلار سرمایه نیاز دارد، ولی آیا چنین شرطگذاری برای پوشاندن ناتوانیها در تحقق این مهم نیست؟
هرچند با وجود اینکه تحقق رشد ۸درصدی یک الزام و تأکید است، اما به باور برخی کنشگران این قضیه از بطن اشتباه است و در شرایط کنونی و با وجود تحریمها و دیگر چالشها رشد ۸درصدی اقتصاد و رسیدن به تورم تک رقمی به این راحتی امکان پذیر نیست.
توسعه عمودی نه افقی!